Anlayamam Şiiri - Kasım Kobakçı

Gölgelerin ruhumu saklayacağını umduğum devirler mevcuttu,
Karanlıktan dokuduğum gizli pelerinim,
Nasıl anlardım şu caddelerde poyrazın vurmadığını.
*
Kavradığım yegane hakikat, yürüttüğüm malların özünde elin malı sayıldığıydı,
Nolurdu sıyrılabilseydi kurnazlığım mavi çakar lambaların hizasından irkilmeden.
*
Kurnazlığımın demirlere takılma kaygısı bulunmazdı, aksine sinsi kedilerin safına katılmaktan haz duyardı.
Lakin belirttim az evvel, şu caddelerde poyraz vurmadı.
Böylelikle kurnazlığım puslu köşesine sindi, ahalimiz ahşap sofada somun kemirdi.
*
Sarı altınlardan kolyeler dizdim,
Şunları harcamaya elim varmazdı,
Değerli eşyaları aşırdım; ipek mendillere sakladım,
Şunları bozdurmaya yüreğim sızlardı...
*
Kaderden fırlayan uğursuzluk kolyelerimi kopardı,
Gurbete sürükledi, eritti tüketti.
İpek mendillerim postallar eziğiyle paramparça kılındı.
Şahsıma yaban asırlardan ayaz ile bez yırtıkları miras bırakıldı.
*
Ahalimizin asla şatafatlı çizmeleri bulunmadı,
Esasında çizmeler niçin şatafatlı üretilirdi,
Şahsım sahillere çorapsız topukla koşamam,
Ahirette çizme dağıtırlar mıdır anlayamam.