Anlatamıyorum Vasfını Efendim

Kelimeler aciz, kalemler durur,
Anlatamıyorum vasfını Sultanım.
Hasretin sineme bir hançer vurur,
Erir gider mısralarda bu canım.

Mürekkep tükense, derya tükense,
Yine de eksiktir sana her övgü.
Yürekten yükselen feryat işitilse,
Sana bağlanmıştır en derin sevgi.

Seninle aydınlık buldu bu cihan,
Biz ise karanlık yollarda kaldık.
Sünnetin kayboldu, bozuldu zaman,
Gaflet uykusuna ne derinden daldık.

Öksüzdün, dünyaya bir rahmet geldin,
Ümmetin yükünü sırtında taşıdın.
Taif'te taşlandın, bağrımı deldin
Bizim için ağlayıp, yaşlar akıttın.

Ayrılık ateşi yakar özümü,
Medine yoluna baksam ağlarım.
Görmeden sevmişim nurlu yüzünü,
Karalar bağlayıp sinem dağlarım.

Gül yüzün düşledim, uykum bölünür,
Senden uzak kalmak ölümden beter.
Yoluna bu canlar kurban verilir,
Bir nebze şefaatin ümmete yeter.

Kalemler utanır, yazar da bırakır,
Vasfını övmeye güç mü yetişir?
Hasretin gözümden yaşlar akıtır,
Gönül bu derdiyle her gün tutuşur.
Ashabın gül kokan yüzüne baktı,
Biz ise mahrumuz o yüce nurdan.
Gözyaşım sel oldu, içime aktı,
Medet bekliyoruz o ulu Yaratandan.

Adın anılınca yüreğim titrer,
Gözlerim buğulanır, yaşlar boşanır.
Seni hakkıyla kim nasıl medheder?
Seninle ancak bu hayat yaşanır.

Şefaat eyle şu garip ümmetine,
Kapına yüz süren biz, boynu bükük.
Feda olsun canım senin yoluna,
Günahım pek çoktur, dertlerim büyük.

Ümmetin perişan, hallerimiz yaman,
Doğmuyor ufkuma nurlu güneşin.
Gönüller yaralı geçiyor her zaman,
Bulunmaz dünyada senin bir eşin.