Hiç gecenin bir yarısı, kanata kanata
Söküp attınız mı içinizden yaraları?
Başka bedenlere sarılmış, iğrençliğini gizleyemeyen
Etini başka tenlere armağan eden bir adam gördünüz mü?
Bir kez değil, defalarca silmek istediniz mi her şeyini?
I.
Yollar, insanlar ve dünyanın her bir varlığı;
masamdaki kalem, bardağım ve sen
sanki gözlerimle değil,
içimde açmaktan korktuğum sert kapılarımla
sohbete duruyorsunuz.
Sustuklarımızla uyanıyoruz her yeni hikâyeye
Daha önce yaptığımız her şey bir ur içimizde
Kalemimizden damlayan kan, nereye gitsek elimizde
Sustuklarımız büyümüş içimizde.
Bıraktığın yerde kalmak yok, demiştim uzun zaman önce
Toprağa gönül veren kuru dal,
Gökyüzüne âşık olan, elimden alınan uçurtmam.
Yaprak savruldu rüzgârla; yarınlarımız dağıldı.
Yalnızlığımla buluştuğum her gece, şiirle aydınlandı.
Şimdi seni hissettiğim yer,
Aldatan hayallerinin ortası.
Bazen paramparça olduğunu anlayamıyorsun
Toparlamak yerine darbe almak için hamleler yapmaya devam ediyorsun
Ama en kötüsü de bunu fark edemiyorsun
Ta ki o parçalar ellerini kanatana kadar
Gerçek tabloyu o zaman görebiliyorsun
Sen varken sokakların melodileri vardı,
Her sabah pencereme gelen kuş bizi anlatırdı,
Radyo da çalan şarkılar sanki seni hissetmem için vardı.
Şimdi hayat akmayan su, ateşten kor...
Siz bana aldırmayın yine.
İnanması güç bir gerçeklik payı var:
Yoksulluğunu, kalbinin acizliğini
Sevginin azizliğiyle aynı kefeye koyamadı.
Genç yaşlarını ayrılıkla geçirdi,
Zamanın içinde giderek yozlaştı.
Yalnızlığın ellerinde büyüyen iki çocuk
Mendil satar gözleri, çoğu zaman yağmurlu günlerde.
Sessiz ağlarlar yataklarında,
Hatırlamak isterler ana kucağının kokusunu.
Acı bir ezgidir kulaklarını çınlatan,
Aşk geçti bizden, olursa kara sevdadır gönlümüzdeki yara.
Düşen düşsün gözden, vazgeçtik ikimizde,
Yandık, kül olduk içimizde.
Keskin soğuklar sardı çoktan,
Gözüm gördü, kalbim bağlandı düğüm düğüm.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!