Bu ne sevdadır, bu ne aşktır
Özlemek bizim taşıyabileceğimizden ağır geldi
Kalbimi ellerinde bıraktım
Sorma bana da nasılım bilmiyorum
Bir güz yarası açıldı yüreğimizde
Ben utanmaz,
bir o kadar arsız;
sende kaybolup giden bir takvim yaprağıyım.
Evinin balkonundaki mor menekşe,
yüzüne yaz getiren yenilgiler müdavimi.
Savaşmadı,
o da bekledi sadece.
Karşılıklı iki yolun
iki ayrı tarafında,
hangimiz daha önce gelir
Üzerime yıkıldı taşlar, kayalar, dağlar, denizler
Yara bere içinde misafir olmak istiyorum kollarına.
Bir umut olmalı, bulun, bulun getirin onu; onsuz yaşayamam.
Nefessiz kalmak gibi sabahın erken saatlerinde.
Git artık, kor ateşler bizi sarmadan
İçimde yanan ışıklar dönüyor
Geçmişimin üstünde
Yaşayamam bugünü istesem de
Bir yabancıyla uyanmak gibi çoğu zaman hayat
Zaman, çok eski bir anda donmuş sanki
Bozulmuş, kokmuş, bir anlam yükleyemediğim
Senden uzakta geçirdiğim bilmem kaçıncı gün.
Kedileri sevemiyorum sensiz,
Aynalara bakamıyorum uzun süredir ,
Rengim daha bir soldu sanki.
Uykular daha bir huzursuz,
Gülüşlerim daha bir yalan gelmeye başladı.
Anlarsın sen beni.
Diyecek sözüm çok.
Anlatacak kelimeler yok.
Sana koşan adımlarımı nasıl da heyecanlandırıyorsun, bir bilsen.
Büsbütün nasipsizlik değil mi bizimki?
Zamanın perdesinden süzüldü yüzün.
Yorgun bir sabahın göğsüne yaslandım.
Hatırlamak istemediklerim diz çöktü önümde,
gurbet yağmuru gibi üşüttü beni.
Öyle ağır geldin ki omuzlarıma, taşıyamadım.
Çok uzun zaman önce,
Belki bugünden önce, belki bugünden sonra.
Işığım, gecem, gündüzüm, kısacası gençliğim...
Aşık oldum ansızın
Öyle hevesten değil, esaslı sevdim.
Yazmak gelmediği zaman içimden,
Kapısı aralık bir gün gibi kalıyorum
O sırada seni hayal ediyorum
Saçlarının her teline ayrı ayrı dua ettiğimi
gizlice anlatıyorum kendime.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!