Analar Yurtsuz Şiiri - Kasım Kobakçı

Yitik Asya içlerinde kanıyor eski diyarlar,
Annelerin feryadından sızlıyor derin yaralar,
Dicle ağlarken vadide, yankılanır sağır dağlar.
*
Yabani otlar bürüdü, toprağımız artık susuz,
Gidenlerin ayak izi silindi, ufuklar sonsuz,
Kalanların yüreğinde kanayan nehir hudutsuz.
*
Karlı Kafkas zirvesinde üşüyen rüzgar soluksuz,
Gecenin karanlığında yetim bebekler umutsuz,
Sönen ocak küllerinden savrulan ateş onursuz.
*
Tutsak edilmiş ovalar, nehirler akıyor ruhsuz,
Kırık dökük beşiklerde inleyen yavrular mutsuz,
Acıların gölgesinde büyüyen nesiller nursuz.
*
Toprağa düşen yiğitler yatıyor orda kusursuz,
Ayrılık rüzgarlarıyla savruldu yapraklar huysuz,
Viraneye dönmüş köyler, bacalar tütüyor pulsuz.
Son vedanın ardından, ağlayan analar yurtsuz.