Altan Doğan Şiirleri - Şair Altan Doğan

sönen suya sor
ıslanır hep uzaklık

canı alevken

severken seni
bilinmezle bilinen
aynı bağda mey

ölüm bir uğultuydu taşın yuvarlanışı
hantili'yi alan karanlık suydu
belki bir başkasında yaşıyor son bakışı
belki son sözlerini bir bulut duydu

gece yakılacak ölüsü hantili'nin

bakıştılar
hasat etmek için ürünlerini
topladılar erinçle
yaz meyvelerini
kış meyvelerini

hattuşuli dediğimiz kuşşaralı adam
geceleyin doğdu bir vazo kadar
büyüdü ekmekle su büyüdü sahip olmak
ve büyüdü hattuşa'yla elli üç bahar

birinci hattuşili birinci kral

bakıştılar
hızla geçmek için
içlerindeki çölü

bakıştılar
ıslaktı her ikisi
inci mi çıkardılar
mercan mı çıkardılar
en derinlerden

bakışırlarken
birbirinde unuturlar birbirlerini
öyle kalsınlar biraz terli ve yorgun

göğün anahtarı bulunur sonra

insanın girilmemiş odalarında
paslı zincir kırık kaplar uzun kışlar var
anlam sözden yapılmaz ki nesnelere bakarken
boşluğun hayvanları gibidir rüzgar

insanın girilmemiş odalarında

insanlığın yüzyılını
kuşlar önceden geçer
düşünce sonra