Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Asıl organ beyindir gerisi teferruat..
Ciğer,böbrek ve yürek vesairse sakadat...

İnsan oğlu beyniyle organları nakletti
Nakledilemeyecek tek beyindir farketti...

Ben nice gözler gördüm,ne gözler beni gördü
İçimi göremedi sanki o gözler kördü.

Yüzüme derin derin ve içten bakıyorsun
Gözlerinle gönlümde ışıklar yakıyorsun.

Düşen yapraktaki bu hüzün neden?
Neden böyle boynu bükük Bayrağın?
Gözlerdeki yaş gibi havadaki nem
Yine geldi On Kasım anlayacağın...

Ölünün büyüklüğünden ölüm bu kadar acı,

Tükeniyor ömrümüz yaprak yaprak
Takvimden eksilen sayfalar gibi,
Gün gelip insan ihtiyarlayarak
Eriyor dağlarda karlar gibi...

Bir gün gelip ölecek
Bülbülleri gönül bahçelerimizin,
Elbette bir gün solacak
Güzel gülleri kalplerimizin...

O zaman erişeceğiz

Ömrün çocukluk devrinde
Tohumcasına ekilir umut
Gün ışığında ısınır
Titrer akşam serinliğinde
Boy verir incecikten.

İyiler az yaşarmış,
Çokta günah artarmış…
Bir de ortası varmış
Ömürü TANRI biçer…

Ortada karar kılsak

Her insanın doğumuyla
Açılır Allah önünde
Ön kapağı beyaz-aydınlık
Arkası siyah-karanlık
Çeşit çeşit,boy boy
Kalınlıktaki defterler...

Ölümün şiirini ölenler yazar
O yüzdendir ölümdeki bu sır,
Yaşayan ölüme ağıtlar düzer
İnsan var olalı bunca asır.
En güzel olsa gerek ölümü yaşamak
Ki yaşayanların hepsi kıskanç.

Ergeç gözlerim kapanacak
Göremiyeceğim bir kez daha güzellikleri tümden,
Gözlerim ağlamayacak
Ne de bana ağlayan olacak...

Bir zifirî karanlık içine çekecek beni