Yıllar sonra görürsen yeniden
Dikenler içinde bitmeye alışkın bir gülü
Dikkat et onu tutarken ve hatırla
Güller de yaralar insanı.
Onda değildir kabahat
O kendini korumak için dikenli doğmuştur
Bu sabah uyandım yine şükürler olsun
Herkes şükretsin, şükretmeli
Günaydın yaşayan, nefes alan her canlıya
Üreten, büyüten, büyüyen, yaşayan, yaşatan
Seven, koruyan, umut olan, emek veren
Herkese ve her şeye günaydın.
Aradığın neydi seni alıp götüren
Yurdundan uzaklara
Ya da burada bulamadığın
Sana yetmeyen, içine sinmeyen neydi
Arkada bırakıp gittiğin
Ama bırakmaya da kıyamayıp
Küçük bir daldım oysa
Kocaman ulu bir ağaçta
Kırıp, yere çaldıklarında beni.
Ezmeye çalıştılar,
Yok etmeye, toprağa koymaya
Başardılar da kısmen.
Her şey yazılabilir bir beyaz kağıda
Demiş iyi bir şair
Denedim, ama yazılamazmış meğerse
Molozların arasındaki çocuğunun son anlarında
İçim sıkılarak uyanmaktan bıktım
Halbuki dinlenmek için uyur insan
Oysa tersine durum devam ediyor
Rüyalar birbirini kovalıyor uyanmaya yakın
Sanki her biri ben 'iz bırakacağım' diye
Öne çıkmaya çabalıyor
Karanlık, her yer karanlık
Sokaklarda, evlerde, meydanlarda, ekranlarda
Sonra insanların yüzlerinde
En acısı karanlık yüreklerde.
Işık kaybedilmiş bir yerlerde
Belki de ışık kovulmuş, ışık sürgün
Sorsam reddeder biliyorum
Bu nedenle sormam
İçimde kalsın içimden üreyenler
Sevgi isteği, saygı isteği.
Şikayet ediyorum ama
Parmağımı kıpırdatmam
Bazen uyku tutmaz insanı
Gecenin bir yarısı uyanırsın ve
Düşünceler hücum eder üstüne
Saatlerce sürer çaban ama
Gün ışırken gözün tavana dikilidir hâlâ
Yeter artık De
Kalk ve silkelen
İtiraz et sana yapılanlara
Anayım De
Yar’im De
Öğretmenim De
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!