Alavere Dalavere Meselesi Şiiri - Mustaf ...

29 mart’mış.
dünya alavere dalavere günü.
kutlu olsun dedik,
kutlayalım dedik,
bir tebessüm bırakalım şu ağır ciddiyetin ortasına.

ama olmadı.

olmaz beyfendi. dedi biri,
öyle bir dedi ki,
sanki doğruların noteriydi,
yanlışların gardiyanı.

bu ifade uygun değil.

uygun değil ha?
ne uygun bu dünyada?
yalan uygun,
riya uygun,
yüzüne gülüp arkandan hesap kesmek uygun.

ama alavere dalavere uygun değil.

güldüm ben de.
öyle içten değil,
öyle kahkaha falan da değil.
hani insan bazen
gerçeği görünce güler ya,
acıyla karışık,
işte öyle.

dedim ki kendi kendime.
demek ki haberi yok dünyanın.

çünkü dünya dediğin,
zaten bir miktar alavere,
bir tutam dalavere değil mi?

kimi kravatına saklar,
kimi cümlesine,
kimi de usulüne uygun diye
damgalar üstüne.

en tehlikelisi de odur zaten
alaverenin resmi hali.

sen şaka dersin,
o ciddiyet arar.
sen gül dersin,
o uygunluk yönetmeliği çıkarır cebinden.

hayat mı bu?
yoksa toplantı tutanağı mı?

bir de kendinden emin ya.
hani öyle bir eminlik ki
insanı şüpheye düşürür.
acaba ben mi yanlışım?

yok be.

ben yanlışsam,
sokaktaki çocuk doğru,
kahvede çay karıştıran amca doğru,
gece yarısı içinden küfreden adam doğru.

çünkü onlar bilir.
hayat bazen dümdüz değildir.
biraz kayar,
biraz döner,
biraz da alavere dalavere ister.

ama sen.
sen düz çizgi çizmişsin kendine,
cetvelle ölçmüşsün hayatı,
bundan sapılmaz diyorsun.

iyi de agop
kalp cetvelle atmaz ki.

neyse.

ben yine kutlarım o günü.
ister kabul et, ister etme.
çünkü bazen bir kelime
koca bir gerçeği taşır sırtında.

alavere dalavere dediğin şey
belki de en dürüst itiraftır.
biz de kusurluyuz demenin
şakalı hali.

sen ciddiyetinde boğul,
ben gülüşümde kalayım.

çünkü ben biliyorum.
bu dünya
ne tamamen doğru,
ne tamamen düzgün.

ama kesinlikle
biraz alavere,
biraz dalavere.

ve en çok da
bunu inkar edenler
işin ustası.