Al Beni Sultanım Şiiri - Kasım Kobakçı

Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
Hasretin narıyla tutuştu sol yanım.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
*
Göğsümü daraltır fani olan diyar,
Melekler peşimden semalara uçar,
Nurlu binek bekler, bana kucak açar.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
*
Bütün kederlerim gök katında biter,
Kutlu Elçimizi melek selam eder,
Gecenin bağrından sonsuz nura gider.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
*
En son hudutların sırrına varılmaz,
O makamda sözler durur, konuşamaz,
Rehber olan melek ileriye varmaz.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
*
Yüce cemalini doyasıya görür,
Eşsiz muhabbetin ateşiyle yürür,
Bedeni ışıktan ince libas bürür.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
*
Açılır önüne aydınlık yedi kat,
Çırpınır aşk ile semavi bin kanat,
Kutsal topraklardan kurulur saltanat.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.
*
Miracın nuruyla aydınlandı bucak,
Yüceler yücesi açtı büyük kucak,
Rahmetin güneşi kalpleri saracak.
Bu kasvetli mülkten al beni Sultanım.
Yüce menziline ulaştır Yezdanım.