Aklın Çölü Şiiri - Kasım Kobakçı

Eriyip akarken o uzun saatler,
Göğün ortasında yanmış siluetler,
Yıkıldı üstüme bütün hayaletler,
Savurdum aklın çölündeki kumları.
*
Dağlardan ovaya kopmuş koca bir taş,
Kansız bedenlerde tükenirken savaş,
Gözsüz kadınlardan akıyor kanlı yaş,
Derin bir rüyada parçalandı akıl.
*
Alevler içinde buza dönmüş orman,
Saatle eriyip akıp gitmiş zaman,
Gökten yağan kandır dumanı olmayan,
Kaybolduk sonu gelen dünya içinde.
*
Ağaçtan düşerken parçalanmış masal,
Ayaksız atlara verilmiş hoş bir nal,
Kemikten denizde yüzüyor kara sal,
Yer çekimi yokmuş gibi yaşıyorum.
*
Gölgeler ışıktan korkarak mı uçar?
Kuşlar da toprağın içine mi kaçar?
Yokluğun zehrini içenler kan saçar,
Mantığın sınırından budanmış ağaç.
*
Ayın yüzeyinde büyürken gri toprak,
Gökyüzü yıkılıp dökülmüş son yaprak,
Ölüler uyansın güneşe bakarak,
Sürreal düzende bitiyor insanlık.
*
Duvara çizilmiş karanlık bir resim,
Aklımı kemirir o belirsiz cisim,
Yüzüme bakarken silindi bak isim,
Sonsuzluk içinde kayboldu çığlığım.
*
Buzların içinden uyansın önce yaz,
Siyahtan beyaza karışmıştır ikaz,
Güneşin altında üşüyor sert ayaz,
Aynada gördüğüm bir yabancı yüzdür.
*
Denizin dibinde yağar beyaz yağmur,
Dağların üstüne kazılmış kör çukur,
Kemikten kanıma dökülen kara nur,
Rüzgara kapılıp delirmiş her sözcük.
*
Geceyi boğacak o karanlık güneş,
Yıldızlar altında çürüyor yeni leş,
Ruhların içinde yanacak kordan eş,
Çöl ortasında su arıyor kör balık.
*
Denizin üstüne kurulmuş sokaklar,
Bulutta asılı duracak ayaklar,
Toprağı delerek kesecek bıçaklar,
İmkansızdır artık gerçeği anlamak.
*
Sözünü unutmuş geveze kara dil,
Ateşi yutmaya hazırdır bu fitil,
Karanlık içinde sönmeyen bir kandil,
Sadece rüyada yaşıyor insanlar.