Sevda Çölü Şiiri - Kasım Kobakçı

Sevda çölünde sular bir serap,
Hasret rüzgarı estiği zaman.
Göğsün kafesinde güller harap,
Gözden yaş akıp kalkıyor duman.
*
Ruhun dalgaları gizli derin,
Geceler fırtına çok mu serin,
Kimsesiz dağlarda göçtü yerin,
Sisler inerek kaybolur liman.
*
Beynin hücresinde koptu savaş,
Keder pınarları aktı yavaş,
Bedeni sardı amansız telaş,
Dertler çoğalarak oldu harman.
*
Ömür ağacından koptu bir dal,
Çobanın elinde sustu kaval,
Zihne çakıldı perişan hayal,
Derde bulunmuyor zerre derman.
*
Dağların zirvesi karlı beyaz,
Gecenin soğuğu keskin ayaz,
Ozanlar elinde inliyor saz,
Issız tepelerde kükrer orman.
*
İzmir'in koyunda taştı deniz,
Toprağı delerek çıktı filiz,
Kumsalda silindi yürünen iz,
Elleri açarak diler aman.
*
Alnıma kazınmış kara kader,
Kasım rüzgarıyla geçti keder,
Gençlik çağlarını kıldı heder,
Okunan mısralar sanki roman.
*
Fuzuli dilinde yanar toprak,
Baki'nin bağında soldu yaprak,
Nedim'in yurduna düştük ırak,
Köroğlu katından çıktı ferman.