Aklımızı Yitirirken Şiiri - Kasım Kobakçı

Aklımızı yitirirken, zindan Babil köşelerinde,
Düşünceler esir kalmış, anlamsızlık sarmalına.
Yaşantımız sırra kadem basarak uzaklaşıyor.
Çağlar akıp ilerlerken, Veli kafa patlatıyor!
Beyaz siyah karmaşası, akılları bulandırır.
*
Kapanmaya çalışırken, yaraların kabukları,
Cinnetin sınırlarında kudurarak çırpınırız.
Şefkatten tüm umutları, yavaş yavaş bitiririz.
Kin duygusu ruhumuzu, parça parça kopartıyor.
Özümüze dair zerre, malumatımız bulunmaz!
Görülmeyen diyarlardan, yalan dolan laf taşırız.
*
Ansızın aydınlık doğsa, aklımız uçup gidecek.
Bütün engellerin ardı, uçurumlara açılır.
Gözyaşları omuzlara, ağırlık yapıp çöküyor.
Sonsuzluğun gölgesinde, günahlarımız ağlıyor.
*
Omuzlara yüklenen yük, cüzdanları boşaltıyor.
Toplum bütünüyle tüccar olup varlığı harcıyor.
Çekilen ıstırapların bedeli ağır ödenir.
*
Kafayı sıyıran nesil, sokaklarda sürünüyor.
Mantığın ipleri koptu, dipsiz kuyular dibinde.
Umutsuzluğun rengiyle, ufuklarımız karardı.
Fırtınalar koparken, cemaat sessizce bekliyor.
Aydınlık ufkun ardında, puslu sabaha uyanır.
*
Yarınları heba eden sahtekarların peşinde,
Aklın zincirleri koptu, divane tavırlarımız!
Hoşgörüyü mezarlara gömerek mühür vururuz.
İnsafsızca yıkarak saf merhameti parçalarız.
Şahsi semamızın dahi, yabancısı olmaktayız.
Karanlık sokaklardan pis uğultular duymaktayız.
*
Beklenmedik anda ışık parlarsa aklımız uçar.
Maskelerin arkasından, sahtekarlık taşar coşar.
Gökyüzünden keder inip, boynumuzu bükmektedir.
Kaçınılmaz bedelleri omuzlarımıza yıkar.
*
Sırtımıza bindirilen ağır yükleri taşırız.
Tüccarlar pazarlıklarla, vicdanı rehin bırakır.
Gafletin pençesinde kan kusarak zehirleniriz!
*
Beynimizin kıvrımları, uyuşarak felç oluyor.
Mantıksızlık deryasında rotamızı kaybederiz.
Düzenin çarkları hep yalanların üstünde döner!
Mecnun misali dolaşan, gölgelere dönüşürüz.
Manasızlık denizinde çırpınarak boğuluruz.