Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Hayat beni bi köşeye atsa da
Ben kendimi savuramadım,
Ne kadar bencilmişim:(

Boynu bükük kaldık, eli kolu bağlı.
Dam üstünde saksağan gibi

Hangi hemşire
kan aldı
aldatıcı pıhtı pamuktan?

Sallanan iskemle
bu,

Kayalardan fışkıran o çiçek,
Herkes olabilir o kendi bağrında.
Lambaya fırlarken pervane-sinek,
Durabilemez güneşin yanına:
Bilhassa yumulur onun bağrına!
.. Da seçerek düz ışınlarından,

Damarları üzerinde
Yaprakların ışıldıyor,
Işınları güneşin.
Yakasında bir ormanın,
Ve bazı adamlar
Nehre bakıyor, çağlayan.

aslında her zaman
karşısımızda olan ve uzandığımız/xca kavranabilesi
imkansızlıklarla birlikte yaşamak;
bir de görüntü olduğuna bunların,yabancı yüzlerin,
kendini inandırma cebelleşmeleriyle
geçen bir süreç...

Yanıp sönen
bir tek yön eşiğinde statik usulü koca şato,
aklın himayesindeki duygu krallığında...
Ve önceden betonlarda garajda gördüğün ağaçlar,
sonradan da
karşına çıkacak olanlar...

(S) He
ya da (Wo) Ma/en.

Nefret ediyorum bundan.

Güzel bir amaç

dedeyle torunu
birbirlerinin başuçlarında oturuyorlardı.
pencereden dışarıda
yağmur var gücüyle boşanıyordu.
bu dede,
delikanlı addetisi torunundan

Kızgın çölde yürüdüler
Havadan, özel uçakla geçerken ücra ülkeleri
Rüzgarında elle kavranılamayan kanter zamanın

İndi sonra, bir vakit, hepsi;
Hüseyin Çağlayan ve mankenler dışarı çıktılar,

Değerli; kıs kıs gülüyor o çizgi filmden, uzaktan özlemi izlerken …
(Küçük Tweety’nin Sylvester’i –peşinden- koşturması gibi)
Hoş, ama kedileşen ben oldum.
Annem de severdi izlerken değerliyi.
Uzaktakiyle anlaşırlar, anlaşmışlar.
Sessiz, kabullenmiş; ‘bir kişi’ yok..