Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Aşağıda, geniş salona giden sınırsız hol’de yürüyor
Ve merdivenlere yapışan biri, zorunda yukarıdan bakmak

*

Bir tepe üzerinde -üzerinde kayaların, su ve sis geçirmez- durmak:

Işıl ışıl
aydınlandı
bir anda ortalık! ! !

Yukardan geldi deli uzaylı.
Apansız

Delirene kadar gülmek gerek
şu yeni jenerasyon Star Trek'çi Android misali,
duygu çipi takıldığında,
vücuduna

-değin deneyimlenene,

Nostrus...
Tütsü
ve kazandaki önhavuzunda
tozun toprağın.
Gel bakalım beyaz dr. eskisi,
hemşire gömleğin benden.

Sanıyorum olanca sessiz, bir mavi;
Ama buna kanmak için fazla lüksü yok.

Bir gömlek daha aşağısına
oturtup uğraşıyı bereketin;

dedeyle torunu
birbirlerinin başuçlarında oturuyorlardı.
pencereden dışarıda
yağmur var gücüyle boşanıyordu.
bu dede,
delikanlı addetisi torunundan

Kızgın çölde yürüdüler
Havadan, özel uçakla geçerken ücra ülkeleri
Rüzgarında elle kavranılamayan kanter zamanın

İndi sonra, bir vakit, hepsi;
Hüseyin Çağlayan ve mankenler dışarı çıktılar,

Değerli; kıs kıs gülüyor o çizgi filmden, uzaktan özlemi izlerken …
(Küçük Tweety’nin Sylvester’i –peşinden- koşturması gibi)
Hoş, ama kedileşen ben oldum.
Annem de severdi izlerken değerliyi.
Uzaktakiyle anlaşırlar, anlaşmışlar.
Sessiz, kabullenmiş; ‘bir kişi’ yok..

Adını koyamadım hala,
sen nesin, kimsin,
sen beni çok üzüyorsun.
bunca yıl beni tanıdın,
ama iteledin; ne yapmayı
kazanmayı umuyorsun.

Mutluluğa giden dehlizler vardır,
karanlığın en kuytuya beşik.
Gün karartanı cinsinden hayatın,
ama solmasına muvaffakiyetsizlik.
Ve korku, bir geçiş-dizanteri;
köprülerin sağlamsa dönme geri.