Akar Ömrün Deresi Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir şiir yazmak için, göklerden ilham aldım,
Sevda denizlerinde, derine dalıp kaldım.
Rüzgarın kanadında, sözcükler uçar gider,
Sevginin ateşinden, gizli bir hayal çaldım.
*
Gecenin kollarında, yıldızlar masal söyler,
Bülbülün nağmesinden, güller dertlenir neyler.
Aşığın gözyaşıdır, ruhu yıkayan pınar,
Şu yalan dünyamızda, aşk ile gönül eyler.
*
Bir mısra dudağımda, tomurcuklanır açar,
Aşkın o gizli nuru, etrafa neşe saçar.
Duygular dillenince, zaman durur mekanda,
Mutluluk rüzgarıyla, dertli yürekler uçar.
*
Güneşin sarı nuru, süzülür hecelere,
Gönülden kopan ateş, düşer bilmecelere.
Sessiz bir vadi gibi, dinler beni tabiat,
Sevdamızı yazarız, uzunca gecelere.
*
Kafiye bahçesinde, çiçekler derde deva,
Bir beste dudaklarda, tükenmez bitmez heva.
Heceler düğümlenir, şairin boğazında,
Aşka düşen ruhlara, kelamdır tek bir yuva.
*
Şiirsel bir ahenkle, akar ömrün deresi,
Bitmeyen tutkuların, kalptir saklı küresi.
Sırrını fısıldarsa, meltemler usul usul,
Silinir dizelerde, kederin son zerresi.