Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

2/: Söğüt Üstüne Girizgah

Ellemeyin söğütleri ağalar...
Al ayada yeşil kınalar ağlar.
***
Dağlar öksüz taylar gibi bırakır yelelerini.

3/: Aydın efesi Üstüne Girizgah

Ellemeyin efesini Aydın’ın ağalar...
Toprak boyun burar, diz ağlar.
***
O, öyle ağıraksak yaşar hayalin gölgesinde.

1/:
Ya Yakhya!
Dokunma Meryem'ine Yarusalem'in...
Bulutlarda boğulan Begim suyun sesidir,
Gözden süzülense seslerin suyu...
Bir derin kuyudur ateşistanda gayya

1a/:
'Amin' de ve çekil Ya Yakhya.
Arzulan tendir.
Ne olsun daha?
Ya Yakhya vur kendini kumlara,
Kumsal vahalara ya da...

Çok uzak diyarlara aittik,
Bizler, kapkara ve birer babayiğittik,
Ateş gözlü bir korsan boynumuza tasma geçirdi.
Bu sebeple cesaretimizin sınırı paslı zincirdi,
Ne efendimizin dilini bilir, ne de dinine girebilirdik,
Çünkü biz Afrikalı zavallı kölelerdik.

İşte Arabistan...
Bir yanda çöl,
Diğer tarafta çöllerin kadını deve
Ve gelin alayı kervan...
*
Vakit ikindi…

Burası Arabistan…
Hubel’e inanan, Menat’a tapan,
Lat ile yatıp, Uzza’yla kalkan…
Bunlar çokdinli Arap,
Burası uhrevi bir bataklık,
Yani Arabistan,

Azer, maharetli bir adam;
Atelyede put yontar toz içinde:
Taştan, topraktan yontar;
Demirden, tunçtan…
Kaya gibi sert olur abanoz ağacı,
Yontuya gelmez amma tapmaya gelir…

O, yeryüzünde Muhammed,
Gökyüzünde Ahmed’di…
Bir gün ışık gibi, nur gibi...
Birdenbire, ansızın çıkageldi…
*
Ve bir pazartesi, sabaha karşı,

Bu Hubel,
Şu Uzza,
O Menat ve yanındaki de Lat.
Biri taş, biri metal, biri kil, biri de Abanoz ağacından,
Avuç avuç dinara satılmakta her biri,
Yalnız Kâbenin kiri