Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Bir tebessüm yeter, viran etmeye,
Kurduğum dünyamı yıkma, ne olur...
Razı olmuşken ömrüm sensizliğe,
Apansız karşıma çıkma, ne olur...

Hasret zindanında bu esaretim,

İnsana hizmet, davası kutlu;
Bu çetin yola revâ öğretmen...
Aydınlatırsa o zaman mutlu,
Karanlıklara devâ öğretmen...

Tahta başında, tebeşir elde;

İnsan bir gafletin büyüsünde yaşar,
Ancak birkaç saatmiş ömür dediğin...
Bilsen, bu saatlerde ne çileler var,
Her zorluğa tâkatmiş ömür dediğin...

Gün olur yürek ezildikçe ezilir,

Dilimde unutulmaz sevda bestesi,
Şarkı diye adını söylemekteyim...
Silemez gözlerini zaman silgisi,
Günbegün bakışını özlemekteyim...

Sevdanın sokağına adım atmadım,

Günbegün arttı heybemde keder,
Huzuru bana düşman eyledin...
Ömrüm virane, yıllarım heder,
Her kararıma pişman eyledin...

-Dedesinin dilinden Rim'e-

Ben seni ruhumun ruhu bilirim,
Seninle gün gördü kötü kaderim...
Ne yanı dilersen ora giderim,
Şimâl yıldızımsın hayat yoluma...

Öyle bir zamandayız, adamlar kardan,
Bîhaber hayatlar vicdandan ve ardan.
Niyet yok kimsede, dönmeye zarardan,
Bu ahvâle bakıp bakıp şaşıyorum...

Ne, nasıl düzelir bu koyu gafletle?

Yıllar var ki kimse kapım çalmadı,
Pas tutmuştu gönlüm, sen geldiğinde.
Hiçbir çehre böyle güneş olmadı,
Bu karlı kışımın baharı sende...

Sende mutluluğun kaynağı sende,

Ar değil bir yâri delice sevmek,
Gönül meftûn sana, sen bilmesen de...
Tek meşgalem şimdi yolun gözlemek,
Sevda sende kaldı, yüreğim sende...

Ayırdım adını tüm hecelerden,

Sevdim seni yâr diyerek,
Ömrüme tek aşk bilerek...
Bana yalnız seni gerek,
Güzel bilmem senden özge...

Ölür hüzün sözlerinde,