Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

-İblis, Allah'a ne demişti?
Yoksa onu haklı mı çıkarıyoruz?-

Zâtına lâyık hayat yaşamak,
Zor iş, bilirim; ben öz kendimden...

Ya zaman yanlıştır ya yer,
Ya geç kalınmıştır ya er.
Küflü bir mahzende ölür
Boynu bükük kelimeler...

Gözler derde derman olmaz,

Ne yaptıysam olmadı, doğrulmadı gönlün,
Sözüm geçmedi gitti, o saçma kibrine.
Yaz bu sözümü zalim, anlarsın da bir gün
Eyvahla dolu yaşlar dökersin kabrime.

Serseri sokaklarda hep bensiz gezersin,

Artık sönüyor gözlerimin feri,
Gönlümde umudun adı kalmadı.
Hasretini tattığım günden beri,
Yaşamanın tuz tuzu tadı kalmadı...

Resmin de yok artık cüzdanımda,

Yine girdim bak, efkârın koynuna,
Ben söyleyeyim, sen dinle Kardelen.
Hasret sol yanımı oyar boyuna,
Sen ne çektiğimi bilme Kardelen.

Ne sıcak tebessüm iner yüzüme,

Keder uğramasın hiç sokağına,
İstemem bir günün âh-u zâr olsun...
İsyan hiç değmesin gül dudağına,
Yüreğin her daim ümitvâr olsun...

Meftûnum gönlümü yakışlarına,

_ _ . / . _ _ . / _ . _

Gönlümde onulmaz yara sözün,
Tabipte devâ söylenir sanma...
Karşımda dururken o ay yüzün,
Bir gün bu ateş küllenir sanma...

Kendimize yurt eyledik dünyayı,
Haram-helal demeden yedik, içtik...
Önce akrabayla selam-sabahı
Sonra bu bayram da bir kurban(?) kestik...

Özen göstermedik hiç, kul hakkına,

Gülleri eşsiz, arzundaki bahçenin,
Koklayan cezb olur, bayılır Mehmedim...
Ünvanında saklıdır adı Elçi'nin,
Söylemek zikirden sayılır, Mehmedim...

Ne korku siner ne vehm girer sinene,

Vurunca sırtıma paslı bıçağı,
Anladım, katlime ikrarın vardı.
Hatrımda ömrümün o deli çağı,
Yüreğimde hasret mirasın kaldı.

Yetmedi mi sana bu kara sevda?