Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Sihirli bir değneğim olsa da şimdi,
Çevirsem, bu askerler gider mi anne?
Ben fedâ eylesem bu küçük bedeni,
Bu ahlâksız zulümler biter mi anne?

Çok istemem, yalnızca bir hakkım olsa,

Gömülüp kalmış ölü toprağına,
Herkes nasıl düşkün öz rahatına...
Şaşırdım gidişin saçmalığına,
Bu nasıl bir dumur, atlatamadım...

İflâh olmaz bir düş, takılıp kaldım;

Her gün defalarca sabrımı yoklar,
Gölgem olur, peşimde koşar efkârım...
Bir nefes misali usulca dolar,
Şu garip gönlümden taşar efkârım...

Neşeyi kapımdan içeri sokmaz,

Fikrime ne zaman saçların düşse,
Bir hüzün dökülür omuzlarıma.
Derdimi anlamaz inan, hiçkimse,
Öylece kalırım kendi başıma...
Fikrime ne zaman saçların düşse.

Gözlerim yolda, bomboş ellerim,
Hep ziyan oldu tüm emeklerim;
Hasrete her gün nisyan eklerim,
Gelmiyorsun artık aklıma bile...

Sesin bir nahif meltemi saklar,

Ne gönülde kaldı ne sofrada tâkat,
Verilen sözler gibi, ekmekler bayat.
Üç kuruşla da nasıl sürülür hayat?
Hepimiz ârif olduk, tarif gerekmez.

Düşman görünür oldu her bir mağaza,

Usulca kaldırıp başını yerden;
Buraya kadarmış, deyip de gitti.
Karanlıklar sardı dünyamı birden,
Yıldızları gökten söküp de gitti.

Anladım kararı kesin bu sefer;

Gâfil yakalar vermez hiç aman,
Aklımı benden çalar gözlerin;
Ne vakit baksam tutulur zaman,
Binbir hülyâya salar gözlerin.

Ruhuma sızar, o denli derûn,

Yıllardan sonra çıktı karşıma,
Yüzün görende kalbim titredi...
Öyle umarsız, bakıp yarama,
Çattı kaşların; hâlâ mı, dedi...

Uzasa yollar, açsa arayı,

Omuzlarında tortusu yüklüydü yılların,
Sandım ki bir anıt duruyordu karşımızda.
Emmi, deyiverdim usulca, nicedir halın?
Kavrulup gidiyoz, dedi; kendi yağımızda...

Zifir karanlık çökse de güneş kaybolunca,