Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Kederle geçti ömr-ü bahârım,
Gülmesem de olur bundan sonra.
Derdi ne ola benle efkârın?
Bilmesem de olur bundan sonra.

Bir gün huzura ermedi başım,

Şaşırıp kalmayan bilmez halimi,
Sen de yâd gözlerle bakma cananım.
Senin yoluna döndürsene beni,
Ömrümü hasretle yakma cananım.

Gönlümü bağlamışım saçlarına,

Sihirli bir değneğim olsa da şimdi,
Çevirsem, bu askerler gider mi anne?
Ben fedâ eylesem bu küçük bedeni,
Bu ahlâksız zulümler biter mi anne?

Çok istemem, yalnızca bir hakkım olsa,

Gömülüp kalmış ölü toprağına,
Herkes nasıl düşkün öz rahatına...
Şaşırdım gidişin saçmalığına,
Bu nasıl bir dumur, atlatamadım...

İflâh olmaz bir düş, takılıp kaldım;

Her gün defalarca sabrımı yoklar,
Gölgem olur, peşimde koşar efkârım...
Bir nefes misali usulca dolar,
Şu garip gönlümden taşar efkârım...

Neşeyi kapımdan içeri sokmaz,

Fikrime ne zaman saçların düşse,
Bir hüzün dökülür omuzlarıma.
Derdimi anlamaz inan, hiçkimse,
Öylece kalırım kendi başıma...
Fikrime ne zaman saçların düşse.

Gözlerim yolda, bomboş ellerim,
Hep ziyan oldu tüm emeklerim;
Hasrete her gün nisyan eklerim,
Gelmiyorsun artık aklıma bile...

Sesin bir nahif meltemi saklar,

Ne gönülde kaldı ne sofrada tâkat,
Verilen sözler gibi, ekmekler bayat.
Üç kuruşla da nasıl sürülür hayat?
Hepimiz ârif olduk, tarif gerekmez.

Düşman görünür oldu her bir mağaza,

Yıllardan sonra çıktı karşıma,
Yüzün görende kalbim titredi...
Öyle umarsız, bakıp yarama,
Çattı kaşların; hâlâ mı, dedi...

Uzasa yollar, açsa arayı,

_ _ . / . _ _ . / _ . _

Gönlümde onulmaz yara sözün,
Tabipte devâ söylenir sanma...
Karşımda dururken o ay yüzün,
Bir gün bu ateş küllenir sanma...