Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Yıldızlar yağmış saçına sanki,
Her bir akında bin keder vardı...
Bakışı yorgun ve -her zamanki-
Sözleri yalnız vatan kokardı...

Kelime, dilden gönle nakıştır,

Bu da geçer dedim, neler geçmedi;
Ömrüm bu hazana alışır sandım...
Kimseyi tahtına sultan seçmedi;
Yüreğim yeniden tutuşur sandım...

Çoktan söndürmüşsün sevda ateşini
Bende hâlâ kor var, desem anlamazsın.
Mazideki gibi tutup ellerini
Sensin gönlüme yâr, desem anlamazsın.

Sitem nedir, bilmezmiş gerçekten seven,

Söndü gözlerimdeki amansız umut;
Hayat düştü gönlümden, yoruldum anne.
Tam dağılacak derken başımdan bulut;
Yine aynı yaramdan, vuruldum anne...

Bir sendeymiş merhamet, vicdan tek sende;

Divâneye başka elem gerekmez,
Kâfîdir gönülün feryât edişi...
Aşkıma dilimde kelâm gerekmez,
Sensin sükûtuma tek bilirkişi...

Anlarsın takılıp kalışlarımdan,

Kasvetli, soğuk bir kasım akşamı,
Gelmişim dünyaya, gelmez olaydım.
Neye uzandıysam hep uzaklaştı,
Hiçbir şeye gönül vermez olaydım.

Kahır büyür gönlümde günden güne,

Ellerim cebimde adımlarken
Küf kokan Salacak Sahili'ni;
Muştular getiren bana senden,
Rüzgârı çok sevdim, bir de seni...

Böyle akıp gitmez sonsuza kadar,
Benim de saatim duracak bir gün.
Nasılsa her şeyin nihayeti var,
Benim de saatim duracak bir gün.

Hiçbir tabib buna çare değildir;

Ağaçları titreten deli ayazında,
Rüzgârın uğultusu kulaklarımda
Islıkla adımladığım, ellerim ceplerimde;
Şimdi sarı yapraklar örtmüştür
Arnavut kaldırımlarını, üşümesin diye...
İnceden, usul bir yağmur

Ben seni görmeden sevdim;
Ellerin değmeden ellerime,
Gözlerin gözlerime...
Gururumdur, solumda sızını taşımak;
Ne vakit sevdadan söz açılsa,
Karanlık bir sisler ormanında