Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Kirpiklerinden sızan, efsunlu bakışa kandım.
Gözlerime hedef eyledim, güzel gözlerini.
Yüreğimdeki tatlı telaşı çocuksu sandım,
Giydim sırtıma, bilmeden, bu ateşten gömleği.

Zülfünmüş meğer meltemlerde burcu burcu kokan,

Yıldızlar yağmış saçına sanki,
Her bir akında bin keder vardı...
Bakışı yorgun ve -her zamanki-
Sözleri yalnız vatan kokardı...

Kelime, dilden gönle nakıştır,

Divâneye başka elem gerekmez,
Kâfîdir gönülün feryât edişi...
Aşkıma dilimde kelâm gerekmez,
Sensin sükûtuma tek bilirkişi...

Anlarsın takılıp kalışlarımdan,

Kasvetli, soğuk bir kasım akşamı,
Gelmişim dünyaya, gelmez olaydım.
Neye uzandıysam hep uzaklaştı,
Hiçbir şeye gönül vermez olaydım.

Kahır büyür gönlümde günden güne,

Ellerim cebimde adımlarken
Küf kokan Salacak Sahili'ni;
Muştular getiren bana senden,
Rüzgârı çok sevdim, bir de seni...

Böyle akıp gitmez sonsuza kadar,
Benim de saatim duracak bir gün.
Nasılsa her şeyin nihayeti var,
Benim de saatim duracak bir gün.

Hiçbir tabib buna çare değildir;

Ağaçları titreten deli ayazında,
Rüzgârın uğultusu kulaklarımda
Islıkla adımladığım, ellerim ceplerimde;
Şimdi sarı yapraklar örtmüştür
Arnavut kaldırımlarını, üşümesin diye...
İnceden, usul bir yağmur

Ben seni görmeden sevdim;
Ellerin değmeden ellerime,
Gözlerin gözlerime...
Gururumdur, solumda sızını taşımak;
Ne vakit sevdadan söz açılsa,
Karanlık bir sisler ormanında

Kederle geçti ömr-ü bahârım,
Gülmesem de olur bundan sonra.
Derdi ne ola benle efkârın?
Bilmesem de olur bundan sonra.

Bir gün huzura ermedi başım,

Şaşırıp kalmayan bilmez halimi,
Sen de yâd gözlerle bakma cananım.
Senin yoluna döndürsene beni,
Ömrümü hasretle yakma cananım.

Gönlümü bağlamışım saçlarına,