Ahmet Köken Şiirleri - Şair Ahmet Köken

Çaltı çayı, köpürsen de taşsan da
Sesine ses veren çıkmaz bu yerde.
Çığlık çığlık yücelerden aşsan da
Merhem bulamazsın çaresiz derde...

Ahmet KÖKEN

Her gün başka dünyam bugün bambaşka
Kemirir beynimi düşüncelerim
Tövbe ettiğimden bu yana aşka
Uykusuz geçiyor tüm gecelerim.

Düşüncem yabancı hakikatlere

Alsın da rüzgâr seni sıkıldığın yerinden
Yağmurlara götürsün sırılsıklam olmaya.
Efsûnlu gözlerinin mahmur süzmelerinden
Erisin bitsin dağlar, kül olsun yalçın kaya.

Rüzgârlarla dağınık, yağmurla ıslak saçın

Oyy Emirdağ!
Oyy benim sahipsiz ve yetim memleketim!
Senin için derler ki:
'Ulu çınarlar gibi derindedir kökleri.
Önce Cırgın'dı adı
Sonra Abdülaziz'e izafeten Aziziye oldu.'diye

Dinlesin tüm birlikler
Birleşikler
Proje kalfaları! ..
Ben eski ben değilim artık! ..

Karanlık bir kış gecesinde

Bu rüzgâr böyle niçin delice eser?
Bu rüzgâr ne der?
Bir mana veremez mi gelip gittiklerime
Âh u zâr eder...

Alışkın yasıma gök ve yer

Hiç kimseyi üzmek değil muradım
İlham gelir ben söylerim, bilesin.
Derler ki:'Deliye çıkacak adın.'
Çıkarsa da Allah kerim,bilesin.

Ağrır, haksızlığı görünce başım

Bir çift efsûnlu gözde kaybettim şuurumu
Leylâ,Mecnûn söyleyin yoksa,yoksa “aşk” bu mu?
Kuyuda Yûsuf gibi derin rüyâlardaydım
Bir Züleyhâ pençesi beşe böldü uykumu.
Işıksız bir yoldayım kâh yürür kâh dururum
Kays gibi avuçlarım kaldırımlardaki kumu.

Beraberce 'Derdistan' demiştik ükemize
Her ah çekişimizde başkenti özlemiştik.
Ülkemiz insanları saygı duymuştu bize
Elem kavşaklarında sevgiyi gözlemiştik.

'Ah'daydı sarayımız,kölelerimiz yoktu

Ezelden ebedîye eserken sevdâ yeli
Şekil vermiş Âdem'e Tanrı'nın kudret eli
Bir ilâhî solukla balçığa bezenen AŞK,
Bilmem, kaç bin yıl oldu ruhları terk edeli? ...