batan güneşin hüznü
öperken kızıl suları
ağaçların saçları kanayacak
menzile varacak her akış..
.
denize koşan ırmak
Yılların akışında,
Emeğin sevdası sürüyor.
Bizleri bekler,
Zulme direnen kitleler…
Bilirsin, yaşamak direnmektir.
emeğin yoldaşları,
güneşin ve direnişin kalbindedir...
çünkü onlar,
geçtiler zulmün hücrelerinden
geçtiler teker teker kanayan gecelerden...
güneşin çocukları ölmez
uzak durma ceylanım
yaklaş sevginin sahillerine
dinle bak
ses veriyor yarınlar
yaklaş ceylanım yaklaş
gün, vursun yükünü gecenin hırkasına
yol, vursun sesini uzaklığın yasına
sesime kibrit çaksan tutuşacağım
ben bu diyarda
durmaksızın çoğalırım;
çoğaldıkça arsızım
Bir gün duyarsan kalbinde,
Ateş yüklü bir hüzün…
Billesin ki o an,
Göçüp gitmişim uzaklara,
Belki de yıldızlara…
Neresi bilemem,
Emeğin kurtuluşu,
Esin kaynağıdır ezilenlerin...
Bir olmazsa ellerimizin sıcaklığı,
Parçalar dayanışmayı,
Zulmün zifiri karanlığı…
sevginin yeşil kıyılarında
uçuyor esin kuşları
göz kırpıyor imgelere
el değmemiş güzellikler
yaratıcı emek yolunda
yorgun beklentilerin bitmedi şansı
bu gece
üzünçlü bir uykudadır gözlerin
üzünç var desem
denizde dalgalar kabaracak
fındık bahçelerine yağmurlar yağacak
dağlardan kentlere inecek umutsuzluk
Trabzon’da konakladı kalbim,
Düşlerim, resim yapar şimdi:
Tonya’da
Yeşil yüzlü bir yayla:
Koynunda
Yaşam sunan buzlu pınarlar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!