Çile yüklü yıllardan sonra,
Bir sonbahar sabahında,
Sessizdi dünya…
Okşardı parmaklarımızı
Soluk güneşin mor ışıkları…
köylerin ve kentlerin kalbinde
adsız eğitim yıldızları
gülümseyen güneş gibi
ışık saçarlar taze beyinlere
çiçek açar sonsuz uygarlık.
tüm karanlıklara karşın
çırpınan sevgilerle,
kanat gerdin üstümüze.
çile yüklü,
gül yüzlü anneciğim…
çocuk gönlümüzün
Üzülme sevdiceğim,
Aldırma olan bitene,
Gün gelecek,
Umutlar yine filiz verecek.
Gitme gel,
Ben de gitmeyeceğim.
Ayrılık, kurşuna dizmiş imgeleri,
Gidişinin gölgesinde bıraktım sevinçleri.
Anılarda kalan gülüşlerindir yalnızca,
Şiirime can, sevgime heyecan veren...
Yürek yoldaşım, aşk kaynağım,
Öyle birini seviyor ki âşık,
Maşuk, bundan habersiz…
Ne anlatılması mümkün,
Ne de yaşanması:
Kalp atışlarında saklı bir tutku,
Bazen baktığı yerlerde…
Bugün
Kuşlar kadar özgürüm
Uzansam dokunabilirim
Kızıl saçlarına güneşin
Ve mavi yüreğine Karadeniz’in
zulmün hükmüne karşın,
kentlerin kalbinde
destanlar yürüyor,
yürüyecek ezilenler...
umudun emekçileri susmaz,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!