Adımlarım ağır bu gece
Bir ömrün yorgunluğunu taşıyorum
Birde kalbimi sırtımda
Göğsüme sığmıyor gülüm
Sen sustukça ben ölüyorum
Sana çok üşüdüm
Gecenin bir yarısı soğuk bir İzmir akşamından
Sesleniyorum gönül kulaklarınıza
Hepiniz tanıyorsunuz beni
Yalnızların sığındığı sesin sahibi
Bazen gözyaşlarınızı taşıyorum yanaklarınıza
Bazen sevdiğinizin adını dudaklarınıza
Sırtına çirkin ve kirli
Elbise giydirilmiş şehir
Duyuyor musun beni
Kulakların kim bilir
Hangi adımın dibindedir
Duyamazsın tabi
Kırmızı halı serdim kalbime
İster ambülans ile gir
İster sohbet
Sen kalbimi çalarken
Bana sormadın elbet
Birini çok sevmekten geçer hayat
Sevince adam gibi seveceksin
Sevmezse adamlık sende kalsın
Severse adını heykel gibi dikeceksin
Sol yanına, nefesine, can evine
Günlerdir gayesizce dolaşıyorum
Aklımı kaybettim, deli oldum deli
Yataklar zindan, yatamıyorum
Kaç Cumadır aramadım Annemi
Çoktan unuttum,
Angelica
Karnım ağrıyor seni düşündükçe
Vergi dairesinde sıra bekliyorum sanki
‘’Amaaan ödemesem de olur’’ diyemiyorsun
Gönül bu, kutsal bilmiş diyetini
Devlet Angelica, devlet gibisin
Otoyolda karşıdan karşıya
Geçmeye çalışan kedi
Bir adam tanrı sanan kendini
Sağır ve dilsiz zırhlı araba
Gözlerinde korku kedinin
Fırladı geçmek için karşıya
Ne fark eder
Anne kuş vurulmuş gagasında yüreğim
Aç umutlarım bekler
Ne fark eder
Kimi tok çoğu aç gezer
Doyuramadım ağlar kalan günlerim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!