Ahmet Ayaz Şiirleri - Şair Ahmet Ayaz

Rüzgarın önünde
Savrulan saman gibi, savruldu zaman
Savruldu ömrümden koskoca altmış yedi yıl.
…
Di gel de gül
Hayatın meçhule giden yollarında

Eskimiş bir şarkı ile uyandım,
Ölüm kaş göz eder bana uzaktan.
Bir kara sevdanın narında yandım,
Bir başka diyara düştüm kızaktan.
…
Gün akşam oluyor yine mevsim güz,

Sevincimi el alemle bölüştüm,
Mutluluğu bağış yaptım beylere.

Üzülmesin melekler benim için.
Muğla da Sarızeybek,
Elazığda çayda çıra oynasın kızlar.

Ben seni sevmedim ki;
Ben, saçının tellerini,
Ben, kalem tutan ellerini,
Sevdim.

Ben, seni sevmedim ki;

Ben bir Türkiye;

Sofram,
Halil İbrahim Sofrası;
Bütün nimetler boldur.

Ben Türküm.
Dinim İslam, Dilim Türk.
Mustafa Kemal Atatürk,
Baş öğretmenim.
…
Öyle güzel ki Türçemiz…

Aşk, bir sevgi seli;
Adem ile Havva misali;
…
Evlenip,
Bir araya geldik.
Oturup kalkmasını bilmedik.

Ülkemi geziyorum,
Adım adım.
…
İstanbul,
Kan gölü; Deniz dalgalı.
Diyarbakır’da kardeş kavgası.

Rengini unuttum,
Gelincik çiçeklerinin;
Dünyamız,
Dünden çok farklı.
…
Senelerdir,

Şairsem;
Helva demesini de,
Havla demesini de,
Bilmeliyim.

Dağları, denizleri yarıp,