Ahmet Ayaz Şiirleri - Şair Ahmet Ayaz

Gülünce;
Güz çiçekleri açar,
Yüzlerinde.
…
Gümüş suyu
Dökülür gözlerinden;

Dal kırılır yaprak düşer,
Ortada bir beden kalır.
Nefs kabarır gönül şişer,
Varlığını toprak alır.

İnsanoğlu şaşar, taşar,

Bunlar,
Bu ülkenin çocukları.
…
Çocuk deyip geçme.
Bunlar,
Yakacık Köyü Çocukları.

Oruç, namaz bir ibadet;
Bahse konu; Hakk’a diyet.
Hakk’a diyet etmiyorsan,
Soruyorum, nedir niyet?

Kâmili görmemiş;
Ehli kâmil sandıklmarım,
Ve dinleyip sözüne inandıklarım.
…
Üzgünüm;
Boşuna yaşamışım…

Ben bir köylüyüm:
Ama, köylü kafalı değilim.
İşim; Edebiyat, teknik. bilim.

At, it ve köpek için,
Vuruşmam.

Sevinip gülerdim;
…
Güz gelmedin önce,
Güz çiçeklerini görünce.
…
Ama şimdi,

Bakıyorum gidişine,
Akıl ermiyor işine.
…
Bütün sırra eren sensin,
Zalime güç veren sensin.
…

Hakk’ın yolundayım, Hakk’ı anarım;
Besmeleyle işe başlamalarım.
Rehberim bülbüldür güle konarım,
Namerde mavzerdir taşlamalarım.

Bugün de kalemi aldım elime,
Eşe, dosta birkaç güzel söz kalsın.
Demesem de yakın kaldım ölüme,
Erenlere çiçekli bir yaz kalsın.

Gönlümden güzellik gitmedi benim,