Ahirette Sever mi ? Şiiri - Serkan Demir 2

Caminin avlusunda akşam ağırdı,
Çocuklar susmuş, ezan yeni bitmişti.
Bir çocuk kaldı hocanın yanında,
Sanki söyleyeceği söz,
Dünyadaki bütün suskunluklardan ağırdı.

Başını kaldırdı,
Gözlerinde çocukluğa sığmayacak bir korkuyla:

“Hocam,” dedi,
“Bu dünyada bizi sevmeyen biri,
Ahirette sever mi?”

Hoca sustu önce.
Çünkü bazı soruların cevabı yoktur,
Bazılarıysa cevaptan çok
Sorulma sebebiyle acıtır insanı.

Çocuk bilmiyordu belki,
Sevilmemekten korkmanın
İnsanı ne kadar küçülttüğünü.
Bir insanın,
Koca bir dünyayı bırakıp
Tek bir kalpte yer aramasının
Ne kadar acizce olduğunu.

Oysa çocuk dediğin
Oyuncağını kaybedince ağlardı,
Birini kaybetmekten korkunca değil.

Hoca baktı yüzüne,
Belki de anladı sorunun ardını:
Çocuk ahireti sormuyordu aslında,
Bu dünyada neden yetmediğini soruyordu.

“Beni sevmeyen biri,
Orada sever mi?” derken
Asıl sorduğu şuydu:

“Ben sevilmeye değer miyim?”

Ne garip acizlikti bu;
Bir insanın sevgisini,
Öteki dünyaya kadar ertelemek.
Bugün kapısını çalmayan bir kalbin
Yarın açılacağına inanmak.

Çocuk sustu.
Hoca bir şeyler söyledi,
Ama bazı sözler
İnsanın kulağından geçip
Kalbine uğramaz.

Yıllar geçti.

O çocuk büyüdü.
Sorusu büyüdü onunla beraber,
Cevabı küçüldü.

Artık biliyordu;
Bazı insanlar seni sevmez,
Bazıları sever ama söylemez,
Bazılarıysa senin sevginin
Kendilerine fazla geldiğini düşünür.

Ve insan bazen
Sevilmediği için değil,
Sevilmek için bu kadar uğraştığı için yorulur.

Sonra bir gece,
O caminin sessizliğini hatırladı.
Hocanın karşısındaki o çocuğu,
Titreyen sesini,
Ve dünyaya sığdıramadığı o soruyu.

Bir kâğıt çıkardı önüne.

Şiirin ilk mısrasını yazdı:

“Bu dünyada bizi sevmeyen biri,
Ahirette sever mi?”

Sonra durdu.

Gülümsedi acıyla.

Çünkü o çocuk hâlâ içindeydi.

Ve o çocuk,
Yıllar önce caminin avlusunda soruyu soran çocuk,
Şimdi bu şiiri yazıyordu.