Ah istanbul sende ölümsüzlük var

İki elinin arasında
Koca bir memleket var
Orada ne umutsuzluk
Ne de ağır bir yük var

İşte Fatih, taşta izler
İşte Sinan, kubbeler
İşte Kösem, fısıltılar
Ah İstanbul, sende neler

Ah İstanbul, sende ölene bile ölümsüzlük var
Bir bakışın, bir nefesin kaç ömre bedel anlar
Hayatta gerçek bir şey öğrendiysem eğer
O da seninle bir nefes nice ömre eşdeğer

Hadi ruhundan ruhuma bir nefes üfleyiver
Ah İstanbul, nefesinde bana ölümsüzlük var

Tek başıma otursam
Pierre Loti tepesinde
Sis olurum Haliç üstü
Kaybolurum sessizlikte

Bir çay, ince belli bardak
Yokuşlardan duman kalkar
İsli çatılarda martı
Adını geri çığlıklar

Kız Kulesi’nde yanar sabah
Galata’dan düşer akşam
Ben yorulmam, sen yorulma
Aynı göğün altında

sen benim herkese söylediğim yalanımsın
ne kadar uzak olsam o kadar saplantımsın
bir dokunsan tenime, gönül hastalığımsın
ah istanbul ellerinde benim dermanın var