Ağaç Yaşamdır Şiiri - Abdullah Demirel

Bir ağacı sevmek kardeşim,
bir insanı sevmektir biraz,
bir çocuğun saçlarında dolaşan
ılık bir rüzgâr gibi,
bir annenin gözlerinden süzülen
sessiz bir bahar gibi,
uzaklarda kalmış bir yurdu
özlemek kadar derin,
özlemek kadar sızılı.

İlk nefesimizde onlar vardır,
son nefesimizde yine onlar.
Biz adlarını unutsak bile
onlar unutmaz bizi;
çünkü kökleri toprağa,
gövdeleri zamana,
dalları geleceğe bağlıdır kardeşim.

Bir dut ağacı bilir
çocukluğumun çıngıraklı sesini.
Bir çınar saklar
gençliğimin en uzun düşlerini.
Bir zeytin ağacı dinler
içimde büyüyen sevinçleri.
Konuşmazlar.
Ama duyarlar.
Görmez gibi dururlar.
Ama bilirler.
Sessizce sever,
sessizce büyür,
sessizce beklerler kardeşim.

Bir yolcu gelir,
yorgunluğunu bırakır gölgesine.
Bir kuş gelir,
şarkısını işler dallarına.
Bir çocuk gelir,
gülüşünü serper yapraklarına.
Kimse fark etmez belki.
Ama o serinliğin içinde
otuz yılın sabrı,
elli yılın yağmuru,
yüz yılın güneşi vardır.
Toprağın derinliklerinde
bin kökün emeği,
gökyüzüne uzanan
bin dalın özlemi vardır.

Bir ağaç,
yalnız bir ağaç değildir kardeşim;
toprağın duası,
göklerin türküsü,
yaşamın en eski şiiridir.

Dokunduğun yaşlı bir çınarda
belki bir dedenin gençliği vardır,
belki cepheye giden bir askerin
yarım kalmış özlemi,
belki yıllarca bekleyen
bir sevdanın sabrı,
belki de bir çocuğun
rüzgâra karışmış kahkahası...
Kim bilir?
Kaç dua geçmiştir gövdesinden,
kaç yağmur öpmüştür kabuğunu,
kaç kuş yuva kurmuş,
kaç mevsim göçüp gitmiştir.

Ağaçlar konuşmaz.
Ama zamanı anlatırlar.
Ağaçlar yürümez.
Ama çağları taşırlar.
Sessizdirler.
Fakat bilgedirler kardeşim.
Ve ben bilirim ki
kış ne kadar uzun sürerse sürsün,
kar ne kadar ağır yağarsa yağsın,
umut,
bir tohum kadar küçük,
ama bir orman kadar güçlüdür.

Kökler yorulmaz.
Toprak küsmeyi bilmez.
Yaşam vazgeçmez kardeşim.
Bir sabah gelir,
güneş yeniden doğar.
Bir tomurcuk
sessizce yarar karanlığı.
Bir kuş yeniden öter.
Bir çocuk yeniden güler.
Ve dünya,
yeniden başlar dönmeye.
İşte o zaman,
aynı türküyü söyler
rüzgârın dilinde bütün yapraklar;
aynı umudu büyütür
bütün dallar.

Yaşamak,
bir ağaç gibi tek başına dimdik,
bir orman gibi omuz omuza,
kardeşçe yaşamaktır.
Çünkü kardeşim,
güneşi meyveye,
yağmuru berekete,
sessizliği kuş sesine,
toprağı vatana dönüştüren
büyük sırdır yaşam.
Ağaç ekmektir.
Ağaç yarındır.
Ağaç kandır.
Ağaç vatandır.
Ve yaşamın adı,
en serin gölgesinde saklı duran
o kadim ağaçtır kardeşim.
Ağaç yaşamdır...
Yaşamın ta kendisidir kardeşim.