Afet Kırat Şiirleri - Şair Afet Kırat

Sen de biliyorsun ulu Yaradan
Kuruyup döküldü dalımız aman!
Kurtulmak mümkün mü acep karadan
Düzelir mi bilmem halimiz aman!

Cepleri yakıyor market ve Pazar

Ayrılık vakti yakın zaman çıktı kınından:
Son sitemi sürelim Çakallar’dan bu şehre.
Bir daha geçer miyim sevdiğim yakınından?
Yarım kalan sevdayı atalım yeşil nehre.
Semaver dumanında ellerimiz birleşsin:
Uçup gitsin beraber bulutlara yerleşsin.

Sadakati unutup ananın kıymetini
Yanındaki dostların tavrını tıynetini
Bir koltuğa çökünce başkanın niyetini
Bir zindan köşesinde yattığında anlarsın.

Hiç açığa çıkarma içindeki cevheri

Islık çaldı geceye kara buluttan yağmur
Dilimin en dibinde ağladı küçük kuşlar
Duygularım sırtımda kambur üstünde kambur
Düşlerimin önüne dikildi tüm yokuşlar.
Gayem mutlu olmaktı hep tedavülden düştüm.
Anladın mı sevdiğim geçen eylülden düştüm?

Yalandır dünyanın varlığı yalan
Yaşarken binleri etsen de talan
Giderken amelin yanında kalan
Zehri yudumlarım balı istemem.

Ne olmuş yastıklar olmuşsa taştan

Ateşte yetişen gülü istemem
Rüzgârda uçmayan tülü istemem
Yeniden yanmayan külü istemem
Sevgiyi çalmayan tek tel istemem.

Dostta arkadaşta yok ise vefa

Açıklamak istiyorum bir hırsızım polis bey
Ağzımdaki bakla kuru sabırsızım polis bey
Elim kolum bağlı değil sınırsızım polis bey
Bir bülbülün dudağından buse çaldım polis bey
Bulutların yanağından çise çaldım polis bey

İtiraf ediyorum silah tüccarı devim
Her türlü mühimmatla doludur küçük evim
Mikrobu bakteriyi temizlemek görevim
Açıkça söylüyorum yuvamızı basmayın
İdam kalkmıştı he mi suçlu diye asmayın.

Kafesinden çıkardım özgür koyup kuşları
Hüzün çizen ressamın yıpranmış defterinden
Dümdüz ettim elimle yükselen yokuşları
Dünyaya neşe yağdı güneşin iplerinden.
Yalana dostum yine muhtacım ya morale
Gece gördüğüm kâbus salıverdi bu hale.

Hukukun tarlasını verem otu bürümüş
Köklerinden tutunup filizlere yürümüş
Hasat etmek imkansız başakları çürümüş
Bir kafesin içinde umut besleyen kadın
Lekelendin yok yere şimdi hükümlü adın.