Bir kuş gökyüzünde değil de toprağın üzerinde belirince başlıyor her şey,
çünkü bazen hayat, önce gölgesi düşenlerin hikâyesiyle başlar—
kanat hâlâ havada, ama biz çoktan yere bakmaya başlamışızdır.
Çoğu kez bir bakış, bir susuş ya da usulca kapanan bir kapı
gölgelerden önce gelir hayata dair sezgilere.
Sevmenin ilk hâli, belki de dokunmadan önce görmeyi öğrenmekti.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta