Adnan Deniz Şiirleri - Şair Adnan Deniz

Zamanın yansıması vururken bedenime
Ne zaman,nerde diye sorabilsem kendime
Bırakın iplerini hür kalsın yılkı atı...
Hürriyetin o tadı kavuşsun nefesime

Bir yerde yıkık dökük viraneler,
Bir yanda boy boy saraylar.
Viraneler benim yurdum
Saraylarda onlar yaşarlar.

Ya rabb,

Ah yaralı kuşum.Anasız,babasız yavrum.Yurt köşelerinde bir damla sevgiye susamış çocuk.
"Annen nerde?"dediğimde,Baban nerde dediğimde,onlar ayrıldı.Bizde alıştık diyebilecek kadar cüretkâr olan sen.
Suçsuz yere sana kızandığını söylediğin öğretmenine,"Beni bilse,beni tanısa,bana hiç kızmazdı diyerek anlaşılmak istenen çocuk.
" Hep yurtlarda büyüdük abimle ben,biz alışkınız,babam uzakta çalışıyor "diyerek

Herkesin bir şeyler beklediği dünyada hiç birşey beklenildiği gibi olmaz. Çünkü dünyada yaşanılan hayat,bir çarkın yarım kalmış döngüsü gibidir.
İnsanların hep bir beklentisi vardır. Biri biterken yeni beklentiler ortaya çıkar. Tam işte, tamam artık bir daha olduğunda son ,dendiği anda birden küçük kıyamet karşısına çıkar.
Arkada kalanlar, daha çok şeyi vardı yapacak deseler de yine de birşeyler yarım kalmıştır. Ne yaparsan yap, hayatın dönen çarkı,bir yerde durduğunda yaşanılan hiç birşey hatırlanmayacak
Çarkın döngüsü maalesef yarım kalacaktır.

Beni eski bir mezara götür,
Geçmiş yaşantıların çöreklendiği...
Yarınınadını alma ağzına!
Bir at'tır yaşanan elin bindiği.

O gün o kadar üzgündüm ki,bütün beklentilerimi bir kenara bıraktım,bütün ümitlerimi kırdım,bütün saçlarımı çektim ama bir şey değişmedi.Değişen değişmeyendi.
Düşünmedim değil başka şeyler,sonunda elime kalemi aldım.Yazdıkça ağladım,ağladıkca yazdım.Güneşin doğuşunu seyrettim,bütün güzel şeyleri içime boca ettim.
Baktım ki bütün insanlar sokakta,hep geride kalmış kötü yaşantılar,baktım ki bir tek çaresi var yaşamanın bütün üzüntüleri boşadım.Ben ne yaşadımsa kendi kendime yaşadım.

Ey karanlık dehlizlerin sonsuzluğu
Suskunluğum belirtiyor benim
En kalabalık saatlerde kayboluşumu
En içsel duyguların altında ezik,

"Su gibi akıyor "derler ya.Hiç farkına varmıyorsun zamanın nasıl geçtiğinin.Halâ Çocuksu hisler içimizde duruyor,halâ çocuklarımızı büyütür haldeki vaziyetlerimiz daha dün gibi.
Okul yıllarımız,arkadaşlarımız ve bitmek bilmeyen anılarımız.Yürüdüğüm yollarda,geçmişten kalan o eskimiş evlerde
Yaşanmış hatıralarımız sanki halâ dipdiri duruyor gibi.
Kayarak uçup gitti yıldızlarımız.Bizler halâ buralardayız.Eskiden kabullenip,başlamıştık bu oyuna.Çılmak yoktu bu hayatta,mutlaka oynamalıydık.

Zamanı yaşayıpta,
Atılıvermek varya...
Kimseliyken,
Kimsesiz olmak.
Bakarken bakılmamak
İşte bu yok olmak.

Yaprakları dökülmüştü ağaçların,
Hava da bir o kadar soğuktu.
Duruyordu herşey olduğu yerde
Bazen kuşlar pır diye uçuyordu