Adını soylemeden Şiiri - Gece Gözlü

ADINI SÖYLEMEDEN

Ben seni "seviyorum" diyerek sevmedim.
Kimi aşklar, bu kelimeye sığmayacak kadar derindir.
Ben seni, içime çöken akşamların sessizliğinde sevdim. Kimsenin duymadığı duaların arasında... Kimsenin görmediği gözyaşlarının ardında...

Sen bilmedin.
Belki de hiç bilmeyeceksin.
Ama bir kadın, sevdiğini herkesten saklayabilir de kendi yüreğinden asla saklayamaz.
Ben bunu öğrendim.
Sana kavuşamadığım her gün, içimde başka bir kadın öldü. Biri hayallerini toprağa gömdü, biri umutlarını, biri de bir gün elini tutacağına inanan o saf kız çocuğunu...

Geriye yalnızca seni sevmekten vazgeçmeyen bir yürek kaldı.
İnsan, en çok kavuşamadığı kişiye ait hissedermiş kendini.
Ne garip...
Omzuna başımı hiç koyamadım, ama bütün yorgunluğumu sen taşıdın.

Elimi hiç tutmadın, ama hayat boyunca en çok sana tutundum.
Adını yanımda söyleyen olmadı.
Ben ise onu, her nefesimde içimden bin defa geçirdim.
Şimdi soruyorlar bana:
"Neden hâlâ gözlerin uzaklara dalıyor?"
Nasıl anlatılır?

Bir adam bazen gider...
gidişi, ardında ömür boyu kapanmayan bir kapı bırakır.
Ben o kapının önünde beklemiyorum artık.
Sadece... İçimde hâlâ senin ayak seslerin yankılanıyor.
biliyorum...

Bir kadın gerçekten severse, sevdiği adamı unutmaz.
Onu hayatından çıkarabilir.
Sesini silebilir.
Fotoğraflarını yakabilir.
Ama kalbinin bir köşesinde onun için atan son çarpıntıya asla kıyamaz.

Asıl olan aşklar mutlu sonla bitmez.
insanın ruhuna yazılır.
Ve ruhun mezarı yoktur.