Açıkta Kalmış Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Uykunun sığ sularında bir teşhis bu,
Gördüklerimden süzülen, rüya artığı bir tortu.
Keramet, hikayenin bittiği yerde değil aslında,
O tekinsiz sınır çizgisinde,
Yani tam olarak: açıkta.

​Zor oldu elbet,
Zamanın etimi tırmalayan o paslı dişlilerinde
Sebebin ve sonucun kaygan zeminini çözmek.
Ama buldum nihayet,
Ruhun çıplak kalan o üşüyen yerini.

​Düşündüm de birazcık;
Araf dediğin ne uzak bir diyar ne de büyük bir kıyamet.
Sağıma yarım dönsem,
Zamanın ördüğü o buzdan duvarın soğuk gövdesi.
Temasından irkiliyorum o katı gerçeğin,
Ve irkilerek kayıyor üzerimden,
O emanet şefkat örtüsü.

​Soluma çeyrek dönsem,
Kendi odamın, kendi yarattığım hapishanenin tam ortasındayım.
Ama burası da tekinsiz,
Burası, sonsuz bir hiçliğin boşluğu.
​
Sağı duvar, solu uçurum...
Gel de mani ol ruhun o korunmasız, o mukavemetsiz yanına.
Kumaş yetmiyor varlığın bu derin yırtığına,
Örtü kısa, gece uzun, kış amansız.
​
Evet, evet...
Bütün o köklü keramet,
Gündeliğin içinden yüzümüze gülen o meşhur taşlamada gizli.
Dünya bir yorgan gibi çekilirken üzerimizden,
Anlıyorum o keskin, o üşüten kehaneti:
​
Açıkta kalan sadece yalın bir ten değilmiş meğer;
Hayatın tam ortasında,
Açıkta kalmış koskoca bir ömürmüş.