Açık Kalan Pencere Şiiri - Yücel Özkü

AÇIK KALAN PENCERE
Bir akşam yağmur başladı,
Şehir sessizliğine büründü.
Pencereden uzaklara bakarken,
İçimde senden kalan bir ses uyandı.

Masada soğuyan bir çay kaldı,
Söylenmemiş sözler, yarım kalan akşamlar.
Bazı suskunluklar vardır;
Yıllar geçse de derinde saklanır.

Aynı göğe baktık belki,
Aynı rüzgâr değdi hayatımıza.
Ben seni içimde büyüttüm,
Kimse bilmeden, kimse duymadan.

Mevsimler değişti, yollar uzadı,
Dünya kendi sessizliğine döndü.
Senden kalan o ince sızı
Kalbimin en derin yerinde büyüdü.

Şimdi yağmur dinse de ne çıkar,
Bazı akşamlar içimde uzar.
İnsan uzaklara gider;
Bıraktığı yer kalpte kapanmaz.

YÜCEL ÖZKÜ
25 Temmuz 2026/10:32