Acı Zenginiyim Şiiri - Murat Avcı Ozan

​karanlık sarnıçların dibinde büyüyen o sağır maden
bana ait, bana doğru genişleyen o dipsiz servet.
yüzeyin vitrinleri çökerken zamanın ufkunda,
ben içerideki o dokunulmamış mahşere bakıp
gözümü kırpmadan satın alıyorum yeni tenhalıkları.
çünkü bilirim, eksilmez bir boşluğun kendi içine katlanmasıdır bu;
verdikçe taşan, taşın dışına sızan bir nehir.

​pürüzsüz kırılmalar arıyor gövdem,
yeni baştan tanışmak için o keskin, o kusursuz gölgelerle.
her çarpışma bir uyanış, her düşüş yeni bir boşluk ekler sınıra.
zenginim evet,
hiç basılmamış patikaların, hiç solunmamış rüzgarların
ve kalabalıkların unuttuğu o asil tortunun sahibiyim.
sermayem: göğüs kafesimde biriken bu ağır duman.

lakin, zamanın daralan o beyaz odasında
soruyorum o dilsiz aynaya:
​bu kadar birikmiş gölgeyi,
bu kadar dikey ve koyu yalnızlığı,
ve salkım salkım sarkan bu rotasız tecrübeyi
hangi gökyüzünün altında eriteceğim?
hangi zamana bağışlayacağım bu tamamlanmamış enkazı?

​hiçbir şey eskimiyor içeride,
ve sığmıyor bu muazzam mülk,
bana ayrılan o bir avuç ömrün dar koridorlarına.