Acı dikenli gül... Şiiri - Sure Güneş

Gülüşün bir bahardı, gidişin ise ardında bıraktığın o dikenli acı gül bahçesi. Kalbimde açan en güzel çiçekdin, şimdi koparmaya kıyamadığım ama kokladıkça kanatan bir sızısın. Sen kokan geceleri astım duvarlara şimdi odamda sadece solmuş bir gülün acı feryadı var. Bir gül diktim kalbimin tam ortasına, adını vuslat koydum bilmiyordum köklerinin ruhumu kurutacağını dikenleri nin ömrümü vuracağını. Şimdi göz yaşlarımla suluyorum o kurumuş yaprakları ne kopara biliyorum ne de acısına dayanabiliyor bu yürek. Seni sevmek dikenlerini bile bile bir güle sarılmaktı, şimdi ellerim kan revan içinde, kalbim paramparça. Sen gittin ya kokun hâle odamda lakin her nefes aldıkça bir yangın var sanki içimde,sen benim gözümde büyüttüğüm, beni yavaş yavaş öldüren o acı gülsun, Bir zamanlar rengiyle göz kamaştıran o gül şimdi ayrıliğın ayazında kuruyor, Her düşen yaprağı kalbimden düşen bir feryad gibi toprağa sızıyor. ne garip beni hayata bağlayan o koku şimdi nefesimi kesen zehre dönüşûyor.koklamaya doyamadığım bir güldûn, avuçlarım da duâ gibi, meğer dikenlerin kalbini mesken tutmuş.Bir gül açtı göysümün tam ortasında rengi kırmızı değil hüzün sarısı ne koparmaya kiyabiliyorum ne sulamaya gücüm var, koparsam yaprakları dökülecek dokunmasam hasreti beni öldürecek...