Anadolu’da, Trakya’da tutunduk,
Kök saldık fırtınalara, rüzgâra karşı durduk.
Ensemize kadar gelmişti düşman,
Ha koptu ha kopacaktı fırtınadan vatan.
Ateşten gömleği giydik,
Gözümüz karaydı, geri dönmedik,
Baharda açan bir gül gibi,
Renkleniyor dünya güzelliğinle
Yüreğinde saklı, o derin sırlarda,
Kim bilir nice ulaşılamaz öyküler gizli.
Gözlerde umut, gecelerde yıldızsın,
Ah, bir zamanlar rüzgâr bile sessiz,
Bir kar tanesi kadar temiz kalplerdik.
Avuçlarımızda güneşi saklardık biz,
Bir bulut gölgesine umut beslerdik.
Tahta arabalar süslerdi düşlerimizi,
Cumhuriyet bir coşkudur çocuklar.
Karanlığa vurulmuş bir tekme.
Kucak açmış her türlü yeniliğe,
Güneşin, aydınlığın
Çıkış noktasıdır.
Bir sabah göklerden süzüldü bir ışık,
Uyandı dağlar, sustu her çığlık.
Karanlığa bir el uzandı, umut yandı,
“Uyan ey halkım!” dedi bir ses, “Güneş doğdu artık!”
O el Mustafa Kemal’in eliydi,
O ses Anadolu’nun yüreğiydi.
Bir sabah göklerden süzüldü bir ışık,
Uyandı dağlar, sustu her fısıltı, her çığlık.
Karanlığa bir el uzandı, yandı umut,
“Uyan ey halkım!” dedi bir ses, “artık doğacak umut.”
O el Mustafa Kemal’in eliydi,
O ses, Anadolu’nun yüreğiydi.
Bir sabah göklerden süzüldü bir ışık,
Toprak ağladı, rüzgâr sustu,
Bir ses yankılandı yüreklerde,
“Uyan ey halkım, gün doğdu artık!”
Bir çift mavi göz baktı ufka,
Kalk, yüreği pasla dolu kardeşim,
Yorgun avuçlarında nasır değil,
Bir halkın tarihi var.
Demir tozunda filizlenen çiçek,
Betonda büyüyen umutlar,
İsyanla sulanmış bir emek var!
Yıl, 2023
Günlerden, 6 Şubat
Pazartesi.
Kara bir güne gebe Türkiye.
Sarsıldı dünya Pazarcık’tan
Gece yarısı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!