Hasan Osman
Yollarından, geçilmiyor.
Suları yok, içilmiyor.
Hiçbiri, yüze gülmüyor.
Hasan Osman’ın, itleri,
Beni, böyle derbeder eden,
Biri sevdiğim, biri hasmım.
Yaşadıkça, peşimden giden,
Biri sevdiğim, biri hasmım.
Sevdiğimi, asla saramam.
Evliya olsan, neye yarar.
Kan üstünde, gül bitmez bacım.
Gevurlar bile hakkı arar.
Kan üstünde, gül bitmez bacım.
Ayazlar, boranlar, kıcılar.
İçin için, oydun içimi.
Yüzümü güldürmedin, kader.
Bana vermedin, sevdiğimi.
Yüzümü, güldürmedin kader.
Yeni açmış, gonca güllerden.
Ben de, buradan, gidiyorum.
Kalbine veda, ediyorum.
Sana mutluluk, diliyorum.
Güle, güle ağla, sevgilim.
Gölgemden, nefret ediyorsun.
Dünya’da az bulunan, bir tür’üdün.
Dul anne’nin, gölgesinde yürüdün.
Andırın, sokaklarında hür’üdün.
Seke seke, gezerdin Gülizar’ım.
Gençtin, yanağında gül’ler açardı.
Evimde hanım değilsin. Kurya.
Sendeki bitmeyen, şu şer var ya.
Kalbin kapalı, gözlerin kör ya,
Kıyametin koptuğu gün, var ya.
Seninle, o gün görüşeceğim.
GÖZLER
Erişilmez, gözlerdeki sır’a.
Ömrümüzce, kapanmayan yara.
Bazen, umut verir insanlara.
Ela, mavi, siyah, çakır gözler.
Gittiler
Hepside, aynı yöne doğru,
Bakıp gittiler, birer birer.
Ne anladılar, ne sordular.
Bakıp, gittiler, birer birer.
Sen niye çıktın, benim karşıma.
Nasıl belalar açtın, başıma.
Acımadın, akan gözyaşıma.
Benim aşk’ımı, alıp da gittin.
Gülüşünle, bana ümit verdin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!