112- Ararsın Beni Şiiri - Ali Fırat Dicle

112- ARARSIN BENİ

Aniden bir yağmur boşalırsa gökyüzünden,
Cama vuran her damla yüreğinde bir sızı olursa,
Islanan kaldırımlarda kaybolan ayak sesleri gibi,
Benden kalan bir hatıra gecene usulca dolarsa,
Ararsın beni.

Deli bir rüzgâr savurursa saçlarını ansızın,
Adını bilmediğin uzak iklimlere sürüklerse seni,
İçinde yıllardır sakladığın o derin kırgınlık,
Bir kor gibi yeniden tutuşup yakarsa tenini,
Ararsın beni.

Akşam inerken şehrin omuzlarına yorgun bir keder,
Gökyüzü kanayan bir yara gibi kızıldan mora dönerse,
Bir zamanlar birlikte kurduğumuz hayallerin gölgesi,
Sessizce gelip gözlerinin kıyısına çökerse,
Ararsın beni.

Yıllar geçer de bir sonbahar akşamında,
Avuçlarına sararmış bir yaprak düşerse usulca,
Bir plakta eskimiş bir şarkı çalarken uzaklardan,
Kalbin, unuttum sandığın o sokağa dönerse yeniden,
Ararsın beni.

Bir çocuk gülüşünde geçmişi duyarsan,
Bir kokuda yılları aşan o tanıdık mevsimi bulursan,
Herkes yanında olduğu halde kendini eksik hissedersen,
Gecenin en sessiz yerinde adımı fısıldarsan,
Ararsın beni.

Bir gün ömrün akşamına varıp da geriye baktığında,
Yarım kalmış sevdaların hesabını yaparsan,
Beni değil; bende bıraktığın kendini özlediğini anlarsan,
İşte o vakit, bütün yolların sonunda,
Ararsın beni.

Zamansız bir gün adım okunursa suskun taşlarda,
Toprağın altında değil de hatıranda yaşadığımı anlarsan,
Bir damla gözyaşı düşerse kirpiklerinden sessizce,
Geç kalınmış bütün sevgilerin yüküyle,
Yine ararsın beni.

25-041988