Zulüm Şiiri - Halil Kumcu

Yine kesmişsin sarı saçlarını,
Deli kızın türküsünü söylermişsin.
İçinden dışına taşan o sözlerle,
Soluna batar; sessizce sönermişsin.

İzin silinmez, kördüğümle bağlanmış;
O öksüz tarafın karanfil kokar resimlere.
Sağ yanın yok artık, yarım kalmış gibisin,
Zihin fukara, kirpiğini düşürmüş yere.

Kalbinin yaprakları sararmış, solmuş,
Şimdi ne sağındayım, ne de solunda…
Yine göğsün ağrıyor, biliyorum,
Bir tarafın ölmüş, dilin düğümlü boğazımda.

Yazdığım şiirin mısraları yüreğine gömülü,
En çok bu hasretlik, bu beklemek yordu beni.
“Hayırlısı” diyorum her seferinde,
Oysa bu mecburiyet ömrüme zulüm yemini.

Bir gülüşün kaldı sadece içimde,
Bir de solgun resmin titrer elimde.
Ne sarı saçlarını, ne gözlerini…
Tutamadım… seni kendi özümde.

Ben sustukça çoğaldı gecelerim,
Ay ışığında boğuldu hecelerim.
Sakladım seni bir ömrün ucuna,
Sildim sanırken, büyüdü kederim.

Şimdi sen yoksun, ben de yok gibiyim;
Gölgenle konuşur, susarım derin.
Kalbime gömdüğüm en son cümleyle:
“Sevmek zulümdü, sensizlikse cehennemim…”

📍Şair Notu: Bazı acılar dile gelmez; bir suskunluğun içinde büyür, kalbin kıyısında kanar. Bu şiir, tutamadığım bir elin, söyleyemediğim bir “kal”ın, dönmeyen bir bakışın içinde yankılanan sessiz bir feryattır. Her kelimesi, içimde kalan yarım cümlelerin sığınağı oldu. Sevmenin bazen bir yük, bazen de bir yemin gibi ağırlaştığı zamanlar vardır. “ZULÜM”, tam da o zamanların, “olsun” deme çaresizliğinin, “hayır” diyememenin ve kabullenemediğin gidişlerin içinden doğdu. Gidenin yerine, kalan acının konduğu bir boşlukla yazıldı. Belki de her insanın hayatında, ses veremediği bir isim, içinden silemediği bir resim kalır. İşte bu şiir, o sessizliğin en derin yerinde yankılanan çırpınıştır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yarım kalan bir sevda, tamamlanmayan bir duadır.
•Dilin sustuğu yerde kalp çığlık atar; kimse duymaz.

11 Nisan 2023 / Salı / Ankara