Ziya Kara Şiirleri - Şair Ziya Kara

İçinde yaşattığın kin ve nefret
Bir gün sevgiye dönüşürse eğer
Beni buna ikna edebilsende
Bil ki ben seni affetmeyeceğim!

Sen bana hangi gözle bakarsan bak

İçinde yılların birikimi var
Belli oluyor bu dudaklarından
Bir daveti arzu edercesine
Ateş sarmış o güzel bedenini...

Yılların acısını çıkarmak hakkın

Bugün
Denizin dibinde
Denizle iç içeyim
Güneş başımın üstünde
Aklım sıra
Güneşi tutmaya kalktım

Aranılan bir kimse olmak varken;
Aramak mantığıma sığmıyor,
Desem bile; siz bana inanmayın.
Ben; kendi kendimi kandırıyorum!

Bulamayacağımı bile bile,

Akışına bırak hislerini
Gönül koyma; seni düşünene
Seni düşünen seviyordur da
En az kendini sevdiği kadar...

Yaşananlar hiç hoş değil,
Doluya koysam almıyor,
Boşa koysam dolmuyor,
Hayırlısı olsun diyorum ama;
Hayırlı olacağa da pek benzemiyor.
Nereden nereye geldik,

Sensizim, sessizim,
Bugün bu gece yine;
Seni soruyor,
Seni arıyorum.
Yalnızlığa alışamadım.
Yokluğunda;

Tutunulacak bir dal, sığınılacak bir liman aradığında;
Sana, senin kadar yakın olduğumu; sakın unutma hayatım!
Hayallerimin ötesinde, seninle, sende sen olmak istiyorsam;
Günüm de sensin gecem de; yaşam pınarım, iki gözüm, ömrüm benim!

İstesende istemesende
Gün gelecek hatrına düşeceğim
Benimle geçirdiğin bensiz dakikalar bile
Yüreğini sızlatacak
Beklediğin ben
Hiçbir zaman olmayacağım için

Her gün
Hiç düşünmeden
Ah bir akşam
Akşam olsa diyoruz.
Günün,
Yorgunluğunu atmak için.