Ziya Kara Şiirleri - Şair Ziya Kara

Nasıl da inandım sana.
Sen kim sevmek kim!
Bir zavallısın sen.
Kim ve ne olduğunu bilmeyen.
Savuruyor seni
En ufak bir rüzgar,

Sevdiğini biliyorsan
Sevildiğinide bil ki;
Seninde hep benim gibi
Gözlerinin içi gülsün...
Rüyaların renk renk olsun
Hayallerin gerçekleşsin

Önemli görüp üzerinde durmuyor olsak da;
Birşeyleri eksik yaşıyoruz hayatımızda.
Beklenilen, aranılan, özlenilen olsak da;
Vakit çoktan geçmiş olacak anladığımızda!

Kılı kırk mı yarmalıyım?
Yoksa!
Dünya yansa hasırım yanmaz, deyip;
Dünyanın anasını mı satmalıyım! ?
Sana bağlı.
Karar senin,

İklimler değişmez olur
Göller denizler kurursa
Cehennem cennet olursa
Mutlaka unutacağım!

Güneş doğmaz gün batmazsa

Karda gezip iz bırakmamayı
Saman altından su yürütmeyi
Ay, güneş, yağmur, bulut olmayı
Yaşamayı, yaşatmayı senden öğrendim.

Dağ, deniz, sel, su ateş olmayı

Bugün, şu andan itibaren
Sensiz yaşayabileceksem eğer;
Yediğim ekmek, içtiğim su,
Haram, zehir zıkkım olsun.

Seni kendim gibi seviyorsam,

Kazandıklarını kaybetmeyi göze alabilirsen
Kem küm etme
Önce doğruluğuna kendin inan
Sonra da; ne söyleyeceksen söyle
Ben kendimden eminim
Çiğ yemedim ki karnım ağrısın

Düşünmeyeceğim kendi sonumu,
Bugün bozacağım suskunluğumu!
Olanlar olacak; bilmem doğru mu?
Bulutların getirdiği yağmur mu! ?

Olsa olsa; yağmur yağacak derken,

Ölümün yaşı olmaz;
O hep doğar hiç ölmez!

Lamı cimi yok bunun;
Kimin kim olduğunun...