İmdat Yok Şiiri - Sami Demirkol

İmdat Yok

Gözyaşım yetmedi yangınıma,
Yara aldım solumdan, sağımdan.
Düştüm, kimse gelmedi yanıma;
Hazan vurdu, gitmedi bağımdan.

Zulüm ile abat olmaz beşer,
Biraz bekle, uzak değil mahşer.
Elbet bize sükût, sabır düşer;
Umut çıktı deryada ağımdan.

Vicdan asılı darağacında,
Bir gün rüzgâr esmez yamacında.
Hep acılar birikir tacında,
Ümit yeşermedi toprağımdan.

Dikenli topraklar bize hasır,
Ellerimiz duada tuttu nasır.
Çözemedim, bu nasıl bitmez sır;
İmdat yok yaşadığım çağımdan.
— Samimi