Zaten Ölümlü Şiiri - Fikret Adımol

Kuru bir soğuk,
rüzgar kızgın,
toprak sert.
Ve ben
fırtınaya gönüllüyüm.

"Dayanamazsın" diyor Nemrut;
"kör olursun,
uyumadan karanlığa boğulursun..."

Ellerimle gözlerimi,
gözlerimle ellerimi dağladım,
sildim izlerimi meçhule bağladım.

Artık ne kimim ne kimseyim,
fırtınanda toz, tozunda taneyim.
Olasıdır ki yoluna gömülürüm,
olsun İbrahim; ben zaten ölümlüyüm...