Zamanın Şafağı Şiiri - Kasım Kobakçı

Zamanın şafağında, boşlukta bir su vardı,
Sonsuzluğun koynunu derin dalgalar sardı.
*
Gökyüzünün bağrında uçarken o Ulu Can,
Arıyordu konacak güvenilir bir vatan.
*
Derken esen bir rüzgâr, sulardan çare buldu,
Kayıpların içinden gelen sesle o doldu.
*
Derinlerin kalbinden yükseldi ulu bir hece;
"Yakala dalgaları, aydınlansın bu gece!"
*
Derinlerden bir inci, parlayıp çıktı yüze,
Hemen tuttu inciyi, gülümsedi gündüze!
*
Böylece bulmuş oldu o sularda bir durak,
Görev vakti gelmişti, evreni yaratacak.
*
Suların ortasında belirdi Bilge Peri,
Dedi ki: "Ey Ulu Can, sensin buranın piri.
*
Eğer var edeceksen semayı ve doğayı,
Düşlemekten vazgeçme ufuktaki o yayı.
*
Sadece 'Olsun' de sen, sözün evrene dolsun!
Sakın 'Olmuyor' deme, karanlıklar kaybolsun!"
*
Sonsuz suya bakarak, "Kara görünsün!" dedi,
Bu arzunun üstüne denize dağ ekledi.
*
Gök boşluğa bakarak, "Yıldızla dolsun!" diye,
Gökyüzü çiçeklendi, evrene bir hediye.
*
O kadim ruh durmamış, hemen vermiş bir emir,
Yaratmış o sularda efsanevi bir nehir.
*
Nehrin tam ortasında belirmiş gümüş balık,
Pullarından yayılmış cihana bir aydınlık.
*
Balığın yüzgeçleri semaya direk olmuş,
Boşlukta yüzen dünya bu sırt üstünde durmuş.
*
Yüce yıldızlar artık sulara yansıyordu,
Suyun asil ruhları geceyle dans ediyordu.
*
Yaratıcı sevinçle toprağa nefes verdi,
Doğanın kucağına binbir güzellik serdi.
*
Ormanlar, yeşil dağlar denizi kucakladı,
Bütün tatlı canlılar neşe ile şakıdı.
*
Gökkuşağı köprüsü ufukları bağladı,
Karanlığın zinciri o köprüde çağladı.
*
Toprakta yürüyenler efsaneyi anlattı,
Bu büyülü masallar her tarafı donattı.
*
Göklerin şarkısıyla hayat buldu koca yer,
Her bir yana saçıldı mucizevi sevgiler.
*
Böyle kuruldu düzen bu lirik okyanusta,
Eserini dokudu Yaratıcı bir usta.
*
Suyun fısıltısıyla dönmeye başladı küre,
İlham oldu bu deniz, gelip geçen her türe.
*
Balıklar altı tuttu, gökyüzü sardı yeri,
O günden beri döner, bu evrenin çemberi.