Zamanin Çarkları Şiiri - Engin Topkan

Bir çift çarığım ben, eskimiş, vefakar,
Bağlarım sımsıkı, adımlarım sadık.
Tozlu yollardan geçtik, yağsa bile kar,
Biz o gençlik gününü yolda bıraktık.

Sahil incisiyim, dalgayla yıkanan,
Köpük koynunda sabırla hep parlayan.
Her bir sarsıntıda yeniden inanan,
Zamanın kıyısında sessizce duran.

Bir istasyonum şimdi, rayları yorgun,
Gelenler hep yabancı, giden tanıdık.
Beklemek, içimde bir nehirce durgun,
Her vagon, ömürden çalınmış bir sandık.

Yüzüme tutulan kırık bir aynayım,
Çizgimde gizlidir dünün zor hesabı.
Bakınca gördüğüm o yabancı payım,
Kapatır yavaşça şu eski kitabı.

Geleceğe açılan tahta kapıyım,
Menteşem pas tutmuş, gıcırdar her sesim.
Yarım kalmış ömrün yıkık yapıyım,
Ardımda bıraktığım son nefesim.

Yarını bekleyen altın bir anahtar,
Paslanmış kilitleri tek tek açacak.
İçimde biriken o aydınlık bahar,
Karanlık gölgeyi yere yıkacak.

Zamanı müjdeleyen gümüş kadranım,
Tik tak seslerimde saklıdır her neşe.
Vuslat zamanına kurulmuş her anım,
Yüzünü dönecek o doğan güneşe.

Umutla yüklenmiş deri bir bavulum,
İçinde taptaze hayallerim gizli.
Ben artık menzile yürüyen bir kulum,
Yollar çiçeğe durur, adımı izli.

ENGİN TOPKAN (19.02.2026)