Zamanın Bankı Şiiri - Mustafa Alp

bir an daldım.
sahilde bir bank, yanımda sen yaşlanmışız.
ama deniz hala genç,
hala arsız dalgalarla yüreğimize vuruyor.

biz mi eskidik yoksa, yoksa dünya mı bizden usandı? bir sigara yakar gibi yaktık ömrü,
dumanını savurduk rüzgara,
ne kaldı geriye?
bir avuç hatıra, bir tutam iç çekiş.

hatırlıyor musun?
gençliğimiz vardı bir zaman,
cebimizde beş kuruş yoktu belki ama
kahkahamız zengindi,
gözlerimizde isyan,
dizlerimizde yaramaz bir hayat.

şimdi dizlerimiz susmuş,
yüreğimiz konuşuyor sadece.
bak şu denize
kaç kere dinledi bizi,
kaç kere sırlarımızı yuttu da
bir kere olsun yüzümüze vurmadı.

insan dediğin ne garip mahluk be.
severken hoyrat, kaybederken şair.
biz de nasibimizi aldık işte,
biraz sevda,
biraz yara,
biraz da geç kalmışlık.

yanımda oturuyorsun, ellerin ellerime değiyor,
ama aramızda yıllar var koca yıllar.
ne sen eskisin aslında,
ne ben sadece zaman arsız,
sadece hayat utanmaz.

gülüyorsun bir ara,
o eski gülüşünden bir parça kalmış,
ben de ona tutunuyorum,
boğulmak üzere olan bir adam gibi.

ey sevgili.
biz bu dünyaya ne yapmaya geldik?
sevdik.
kırıldık.
sustuk.
ve sonunda bir banka oturup geçen ömrü seyrettik.

ne büyük marifet.

ama yine de bak,
şu akşamın hatırına,
şu denizin şerefine,
şu eski günlerin yüzü suyu hürmetine.
iyi ki sen vardın,
iyi ki bir zamanlar biz ,biz olabildik.

şimdi kalksak da olur, ya da biraz daha otursak.
zaten gidecek başka yerimiz yok.

çünkü insan, en çok hatıralarında yaşar ve biz.
en çok orada genç kalmışız.

✍️