Zalimsin Felek Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yine sen kazandın, kaçıncı yenik düşüşüm
Bir gün göğe yükselttin, bir gün yere serdin.
Mecnun ettin, Leylâ’nın ardına düşürdün
Çöllerde sessiz geceyi aşka mekân eyledin

“Ben rehberim!” dedin; yine beni kör ettin
Elimde kendi zincirim, peşinden yürüttün.
Başkasının açtığı yarayı aradım gönlümde
Sen bana kendi ellerimle kalbimi yaralattın

Şifadır dedin, dudaklarıma zehir koydun;
Gençliğimin oklarını karanlığa savurdun.
Körlerin ülkesinde bana aynalar sattırdın
Kendimi görmekten korktuğumu bilmeden

Ah, ne uzunmuş insanın kendinden kaçışı
Ne uzakmış hakikat, ne yakınmış uçurum
Dünyayı değiştirmek istedim önce;
Sonra anladım, değişecek olan benmişim

Ne merde sığındım, ne de hainle barıştım;
Ne kalabalıkta ne yalnızlıkta buldum seni
Hicranın karanlık köşesinden bir ney gibi
Her nefeste başka bir yara çaldı içimden

Şimdi sana da kızmıyorum ey nazlı felek;
Sen yalnız önüme çıkan bir yoldun.
Düşürdüğün yerde kendimi buldum,
Kaldırdığın yerde kim olduğumu unuttum.

Bırak dönsün dünya, bırak aksın şu zaman;
Bırak gece büyüsün, bırak yıldızlar sönsün.
Şimdi ne sitemim kaldı ne de ahım içimde
Yaram beni bana anlatan dermanmış meğer