Zahide Eskici Şiirleri - Şair Zahide Eskici

Tüh Deyip Deynekle Kovsak Olmaz mı?

İnsan olan insan kana boyanmaz
Ah deyip elleri ovsak olmaz mı?
Ateş düştü cana yürek dayanmaz
Hah deyip sırtını dövsek olmaz mı?

Sapladı zakkumu gönülden vurdu
Sezdim de olmadı, kızdım olmadı
Sinemi onulmaz yaralar yordu
Dizdim de olmadı, sızdım olmadı

Bir yudum sevgiye aç diye kandım

Ortaasya bizim ana kıtamız
Tanrı dağlarında görülen Türk’üz
Demirden dağları yardı atamız
Bulanık sularda durulan Türk’üz
Öldükçe yeniden dirilen Türk'üz

Umut fakirin ekmeğidir
Bölüp parçalamayın.

Can yaralı gönlüme sardım seni derinden
Ateş olsan, su olsan çıkaramam yerinden
Umutları yamadım gözlerimin ferinden
Bir yudum sevgi ile senle aşka yay/dım ben
Yüreğimin muradı senle aşka oy/dum ben

Aşk yoludur deyip bir gün yürürsen
Hatırla sevdiğim unutma beni
Yürekten vurulmuş seven görürsen
Hatırla sevdiğim unutma beni

Dertlerin çoğalıp kendin aşarsa

Hayaline gebe, dalar gözlerim
Geceyi sehere vurduğum zaman
Yollarında erir özde sızlarım
Sensiz sabahları burduğum zaman

Duygularım mağrur hasret gülünce

Üşüyorum
Yüreğime kardım
Senden başka bir şey yoktu benliğimde
Tutunduğun bir avuç umuttun
Kırıldın kaldın öylece ellerimde
Hüzün yağmuru yağıyor her gece

Ufukta umutlar bir bir silinir
Dört duvarlar mesken oldu bilsinler
Dar ağaç kurulmuş günler salınır
Özden vurgun yedim, doldum bilsinler

Sekizden beşlere sol yanım sızım

Gözlerimde esirimsin
Şu gönlümde nasırımsın
Sevdalarda asırımsın
Yaktın beni kız Zahide

Gülmez yüzüm sen arıyom