Yüzüm Bile Gülmüyor

Acımadan bıraktın beni bu evde,
Kimsesiz kalmış öksüzler gibi.
Yokluğunda yatıyorum kuru yerde,
Yaşıyorum kader mahkûmu gibi.

Sıkıştım gülüm, dört duvar arasına,
Dondum kaldım, yüzüm bile gülmüyor.
Hasretin çöktü kaşlarımın karasına,
Gözlerimdeki yaşlar hiç dinmiyor.

Neden gittin gülüm, yalnız yaşanmıyor,
Gönlümü yakan aşk ateşi sönmüyor.
Neşem eski haline geri dönmüyor,
Alışmışım ben sana, sensiz olmuyor.

Gittin gideli hiç arayıp sormadın,
Geriye doğru bir haber de salmadın.
Hadi beni bir kez olsun aramadın,
Gece benimle rüyaya da mı dalmadın.

Sana gelen yollar neden böyle uzun,
Yıllar eskisinden acımasız mıydı?
Aşksızlıktan her gün meliyor bu kuzun,
Senin gönlün bu kadar vefasız mıydı?

Bir tek gözlerim kapıda seni arar,
Her ayak sesinde kalbim ürperiyor.
Sensiz geçen her gün bağrımı yakar,
Bu evde yalnızlık beni tüketiyor.

Dön artık gülüm, bitsin bu ayrılık,
Yüreğim yoruldu hasret çekmekten.
Sensiz yaşanmıyor, inan ki artık,
Ben bıktım geceler boyu beklemekten.

Alışmışım ben sana sevgilim,
Sen yoksan, bu gönül yaşamıyor...